wszystko huczy oprócz tego co bulgocze

JESTEM JEDNAK MŁODY, MŁODZIUTKI, MŁODZIUTEŃKI

2011-12-13T12:52:00.000-08:00

Jest jednak nieco lepiej niż mogło się wydawać.
Po paru latach znowu mi wylazły
jakieś syfy na mordzie i plecach,
wciąż jestem w stanie zrobić całkiem wysokie ollie
i pogodziłem się z własnym fiutem, choć nie da się ukryć,
że jest to szorstka przyjaźń.
Ponadto miewam serie
odmładzających snów.
Siedzimy z Zagajewskim w mojej rupieciarni,
czytam mu wiersz Bukowskiego - jeden z tych o ruchaniu
niedomytych ulicznic, albo coś w tym guście.*
I widzę, że facet nagle odpina górny guzik
koszuli, potem się zaczyna
pocić, leci z niego, jakby się odcedzał,
nagle trzęsąc się charczy, takie, powiedzmy
hhheh, hehhhh, hhhhhh i pada
bledziuteńki, sztywniutki
pod moimi nogami.
W innym śnie łazi Mitoraj
wyraźnie wkurwiony
kombinuje, ciska się, zgubił gdzieś Zeusa
i cały pierdolony mentalny Akropol
i swój grecki profil. Mówię mu: Igor,
Igorek, Igoruniu, słuchaj, to jest pipka,
bzdurka, przejechany jeżyk,
kleksik z gówna na klapie,
przestań łazić, bo wkurwiasz,
w tym śnie Adam wciąż żyje,
więc bawię się w swatkę i mówię
zdecydowanie nierealnie oraz patetycznie:
on czeka, Igorze, popija
koniaczek i gmera w spodniach,
a ich wzwiedzione wnętrze wie,
że przypłyniesz i BĘDZIESZ.
Na koniec Karol Okrasa
przyrządza swojej matce
jej ulubione danie.
Nikt nigdy nic i nigdy nikt nic takiego nie stworzy - myśli.
Obserwuję zza stołu.
Karol ma brudne paznokcie.
Zwracam mu na nie uwagę.
Spogląda, pąsowieje. I bierze wykałaczkę
i czyści, czyści, czyści.
I choćbym nie wiem jak bardzo,
jak kurewsko usilnie
starał się nie dopuścić
do świadomości tej wiedzy,
to wiem i się nie odwiem,
czym były brązowe smugi
skrzętnie przez Okrasę
skrobane spod paznokci.

*powiedzmy, np. ten:

jedna z najbardziej rajcownych

nosiła platynową perukę

twarz miała uróżowioną i upudrowaną

i szminką

powiększyła sobie usta

jej szyja była pomarszczona

ale ciągle miała pupę młodej dziewczyny

i niezłe nogi.

nosiła niebieskie majtki, zdjąłem je

podniosłem jej sukienkę i przy migającym telewizorze

wziąłem ją na stojaka.

chwilę trudziliśmy się na środku pokoju

(pierdolę się z mogiłą – pomyślałem – wskrzeszam

umarłą, to cudowne

tak cudowne

jak jeść zimne oliwki o trzeciej nad ranem

kiedy pół miasta stoi w płomieniach)

i spuściłem się.

zatrzymajcie sobie, chłopcy, swoje dziewiczki

a mnie dajcie rajcowne stare pudło na wysokich obcasach

i z pupą która zapomniała się zestarzeć.

ma się rozumieć, potem znikacie

albo schlewacie się w trupa

co na jedno

wychodzi.

my przez cztery godziny piliśmy wino i oglądali telewizję

a kiedy poszliśmy do łóżka

żeby przespać tę sprawę

zostawiła sobie w ustach zęby

na całą noc.

(z książki Miłość to piekielny pies, tłum. Leszek Engelking, wyd. NOIR SUR BLANC, Warszawa 2003, oryg. 1977)

na zdjęciu Łucja i Tobiasz Cofta

Konstancin, listopad 2011

2011-12-11T04:22:00.000-08:00

Cezary Żak w samym centrum zbudował drugie Łazienki - full wypas postmodernizm, posiadłość zdobią kolumny w stylu jońskodoryckokorynckim, w gigantycznym oku wodnym pływają ryby o barwie widocznej jedynie dla syren i jednorożców, a dzieciarnia bawi się skacząc chwacko pomiędzy rozstawionymi tu i ówdzie teleportami. Yeeeah! Konstancin-Jeziorna! Spędzając większość urlopu między rzeźbami Wilkonia, grafiką Dalego, obrazami Yerki, Dwurnika czy Dudy-Gracza, w trzypiętrowej willi z krytym basenem i jacuzzi w ogrodzie, można przyzwyczaić się do myśli, że Konstancin to synonim blichtru i kosmiczna meta dla warszawskiej (i nie tylko) elyty. Na szczęście takie generalizowanie, jak zresztą większość atakujących nas stąd, zowąd, a właściwie zewsząd, uproszczeń, można o kant konstancińskiej tężni rozbić. Wybaczcie wszyscy, którzy Konstancin mekką swą zwą, ale na wasze nieszczęście, moje szczęście natomiast, wystarczyły dwa dłuższe spacery, żeby zobaczyć i poczuć jak to miasteczko gnije, rozpada się i właściwie po prostu, fragmentami, na łeb na szyję się wali. I nie rozłazi się gdzieś na granicach, jak u Magdaleny Tulli. Piękna, cudowna zgnilizna zżera sam środek, panoszy się pośród misternie utkanej sieci ponowoczesnej architektury. Przedwojenne, zbombardowane przez nazistów wille, zrabowane przez komuchów dwory, dworki, dworeczki, już nigdy potem do niczego nie użyte, nie przeznaczone, zrabowane dla samego zrabowania, dla samozżerającej się idei, wyłażą pokryte bluszczem, mchem, spomiędzy wycyckanych cacek, jak piękny liszaj, rewelacyjny grzyb. Piękne to i straszne i świetne tło dla postapokaliptycznego horroru. A Czaruś Żak w swoich "Łazienkach" sącząc caipirinhę, nie zauważy czołgającego się w kierunku jego okien czegoś, co wypełzło z zabitych dechami piwnic konstancińskich ruin.

PS. Panie, Panowie i Hermafrodyci, Mirona Białoszewskiego o Konstancinie zbiór myśli warto, ale to bardzo warto, ale to Bardzo Warto poszukać, znaleźć, nabyć!

nie ufaj nikomu po trzydziestce, starcom i kotom i

2011-11-30T18:19:00.000-08:00

Zdaje się zestarzałem
stałem się nagle dla ludzi
głupich słabych i brzydkich
jakby tolerancyjny
libido poszło się jebać
a po pijaku już nie wymówię
Konstantynopolitańczykiewiczówna
ani nawet krnąbrny
czy czegoś w rodzaju pstro
i kręcą mnie wyryte
napisy w tramwajach typu
Kadafi odjebał

i nagle mnie przeraża
brunatny śpioszek w krzakach
pończocha przy krawężniku
gnijąca głowa wrony
na samym środku Rynku
a kocie łby deptane
wyją mi pośród synaps

wieczorem moja kotka
bezczelnie włącza w tivi
kanał dla kotów i kroczy
ku oknu; widząc ślinę
ściekającą na dywan
z kącika moich ust
łapczywie liże sutki
i krocze i dogląda
przez brudną szybę pięknych
prężących się samców.

zdjęcie pierwsze - Karolina Ślebioda

wyroby

2011-11-25T01:43:00.000-08:00

w niedzielę zamki są puste
pęk kluczy chrzęszczy pomiędzy
opasłymi udami strażnika

Wolne Wybory są co cztery lata
z wyborów prosto na służbę/nocną zmianę/pasję

głosował przeciw gołębiom
zesrusy bezustannie walą wrzuty na rynnach
żona ściera i kochanka miotła
nie dają już rady
tu jest potrzebna nowa
superdupa-vileda z autowyżymarką
i megakociak-szmata z w pełni elastycznej
potrójnej, mięciutkiej derki
albo po prostu jakikolwiek
skuteczny i seksowny hiperwynalazek
z pełnym zakresem broni
przeciw kupołazom, szczurom,
brudasom w długich kłakach
starym, piszczącym babom,
żonom ścierom i kochankom miotłom;
nabędzie taki w sexshopie
w przyszłym tygodniu, może nawet
z powodu wzwodu kurwicy
już w poniedziałek.

Lecz póki co lśnią prześlicznie
dachówki na dachach świątyń
jak to możliwe - myśli - że tam taka higiena?
Cóż, Wola Tego Który Nie Istnieje
bywa po prostu urocza.

by y & m.k.
|uwaga! txt zawiera lokowanie produktu :)|

hmm:)

2011-11-16T03:39:00.000-08:00

- Magdalena, czym jest ten żółtawy strumień na ściance wewnątrz kibla?
- No kurwa, jak się nie czyści kibla domestosem to tak się robi.
- No ale czym, co to jest w ogóle?
- Osad! Kurwa, kamień z wody, którą się spłukuje.
- Hmm... To jest nawet ładne. Kiedy sikam mam wrażenie jakby strumień mojego moczu przeglądał się w lustrze.
- Hmm... Myślę, że każdy brudny sedes byłby zachwycony taką nadinterpretacją.

Grecja, listopad 2011

2011-11-13T21:18:00.000-08:00

Banalik.
Na krawędzi
lat wstecz kilka tysięcy
całkiem sprawna struktura
społeczno-polityczna
zmiażdżona jednym ruchem
rzymskiej dzidy.

Truiźmik:
chronoupośledzona i jednowymiarowa
spocona sieć zostaje
odbudowana.

A teraz byli, obecni
władcy USA, Rosji,
ChRL i kto by jeszcze zapragnął
u potomków Rzymian
i postrzeganej szeroko
Wszecheuropejskiej Reszty
już nie są zmuszeni szukać
broni masowego rażenia.

Ojcowie, Bracia i Siostry!
Oczywiście, że mamy!
I coraz bardziej nas kręci
wizja wielkiego grzyba
ponad Akropolem.

111111

2011-11-13T00:54:00.000-08:00

Robertowi Rybickiemu

Się bezpośrednio podłączę do waszych przedłużonych rdzeni - mówi
przegięty komputer. Skurwysyn
pragnie z ludzką samicą posiąść dziecko. Chyba
to było w telewizji. Albo
znając realia krzyczy: to
moja ex, i że jej ex
zrobiła jej za mocno
brwi. A potem śpiewa:
Badałam wieczność, ale śmierć, cóż, śmierć;
bilet do niej jest dla mnie niezbyt osiągalny (...).
śpiewaiśpiewai ś.p.iewa;
(...) Z butelki paruje spirala dźwięków* - dokańcza podprogowo.
Aluminiowy maszt wielce ciekawą ozdobą
do wywieszenia flagi** - kończy.
Milknie. Wszystko jak zwykle puchnie.
Cichnie. Gnuśnieje. Bzdurą
obserwowana krew
kapiąca na podłogę
z policzka,
ucha,
łona.
Purpurowa kałuża
rozlana w ohydę.

*Ryba Rybicki
**Maja Popielarska

Świetliki, Ogród Koncentracyjny live 28.10.2011.

2011-10-31T20:57:00.000-07:00

Piątkowy koncert Świetlickiego i świty przerósł moje najbardziej wyuzdane estetycznie i w sumie jakiekolwiek oczekiwania. Ba! Ośmielę się bąknąć, że był to koncert wzorcowy. Po pierwsze i chyba najważniejsze - koncert trwający krócej niż dwie godziny zawsze wydawał mi się pstryczkiem w ucho dla, że się tak brzydko wyrażę, fana. Świetliki natomiast po odegraniu priorytetowego materiału z pierwszej płyty (koncert ów miał być własną reinterpretacją Ogrodu Koncentracyjnego) zaczęły bez zachęty publiczności bisować. Z bisów panowie stworzyli drugą, niewiele krótszą część koncertu z mixem utworów z płyt pozostałych. Razem: ponad 2 godziny absolutnie wybornej zabawy. Po drugie: BRZMIENIE! Sekcja rytmiczna (Marek Piotrowicz - perka, Grzesiu Dyduch - bas) nigdy wcześniej nie była aż tak zgrana, tak znacząca i klejąca ciężkie, dubowe struktury rytmiczne rodem z najmroczniejszych zaułków Trenchtown, no, ewentualnie Brixton.No właśnie! Cały zespół bardzo "zdubował" i nie są to już żartobliwe odniesienia do reggae jak w studyjnym "Freedom" ze "Złych Misiów", ale bardzo często ciężki, klasyczny, powolny dub. Jeżeli natomiast wpadają w ska - kolanami można przestawić sobie dolną szczękę, punk - krwisty i brudny, żadne jebane umpapank w stylu Bad Religion, panowie grają punka nie gorzej niż wczesny Kryzys. Po trzecie: na tle tych wyśmienitych dźwięków charczał, krzyczał, szeptał i ŚPIEWAŁ (tak, tak, Panie, Panowie i Hermafrodyci, nie raz, nie dwa Marcina poniosło i bez najdrobniejszego fałszu zaśpiewał - chociażby ostatni refren w "Odciskach" [kto zna studyjną wersję, ten wie o co chodzi]) Marcin Świetlicki, bawiąc się przednio, przekręcał teksty utworów (np. te bardziej polityczne, freestylowo dopasowując do obecnej sytuacji politycznej Bolandy), dodawał nowe frazy czy całe strofy, tudzież żonglował anegdotami i żartami sytuacyjnymi niczym Tom Waits. Żeby jednak nie było tak cukierkowo - minus dla miejsca, w którym nie było miejsca, Fabrika jest zdecydowanie za mała na takie koncerty - tłok, pot i deptanie sobie po stopach, a kupa ludzi po prostu nie weszła. Panie, Panowie i Hermafrodyci z Fabriki, to nie koncert Pidżamy Porno sprzed 20 lat do chuja panka, ergo - nie wiem, może wyburzcie jakąś ścianę czy coś.

P.S. Po koncercie dowiedziałem się o istnieniu Trupy Wertera Utrata - wcześniejszego zespołu Dyducha, Radziszewskiego i Piotrowicza, działającego w latach 1987 - 1992. Rok temu Trupa nagrała album z reedycjami swoich starych songów. Płytę mozna nabyć kontaktując się z Piotrem via mail: rastuch@karrot.pl lub via fon: +48 602 447 556. Albo po prostu tutaj. (Ostatecznie można ode mnie pożyczyć i sobie przegrać ;) ).

tatamtatamtatampą

2011-10-12T19:50:00.000-07:00

On chwiejnym gestem rozdał
atrapy kart, z ich środka
martwe oko puścił
pacjent doktora Tulpa
wycedził: Suko ty! Tytytytyty suko!
Na blacie zostawiłaś tatam tatamta tampon.
Tatamta go znalazła.
On rejestruje bit:
tatam ta tamta tamtam. Suko ty!
Tatamtatamtej nie ma, tatamta jest za bardzo.
Słodki zapach ambrozji z satuturatotora.
Get into it & bear it!
I z wolna się przemienia
oraranżada w wódkę,
druga godzina w piątą
i kropla krwi na blacie
w przekąskę dla kokota.

fiaska niedzielne/koniec lata

2011-09-25T18:37:00.000-07:00

Wypalona petem dziura w - mam wrażenie - modnej, modrakowej dziewczęcej sukience.
Stłuczone ucho wielkiego, rustykalnego dzbana.
Tradycyjne, coroczne zgubienie w lesie okularów przeciwsłonecznych
i ich, mimo usilnych starań, również tradycyjne, nieodnalezienie.
Nieodnalezienie metafizyczne - Matki Gąskiej Gałązki - drewnianej patronki strzegącej podmiejskiego lasu, choć przecież jej akurat, zdaje się nie da zgubić - dziesiątki lat rośnie i tkwi w tym samym miejscu, śledząc, łypiąc ślepiami znad gęsiego dzioba.
Po potknięciu i jego prostych jak odbytnica konsekwencjach, z pozycji horyzontalnej, kątem oka spostrzeżenie leżącej gdzieś w paprociach, składanej teleskopowo, pompki rowerowej próbującej się dobrać do resztki Budweisera. Ładna, poręczna pompka, nie powiem, ale utraty ulubionych mrokularów nie zrekompensuje. Pierdolnięty Wielki Gadżeciarzu, słyszysz!? Uroczyście oświadczam, że wbiję Ci ją w oko, wiesz które, i wypompuję hektolitry łakoci, Bastard! Kumasz?
Basta. W dżungli symboli obserwowanie spode łba złodziei kierunkowskazów. Miliony życiek sponsorowanych przez mimikrę.
Dziękujęprzepraszamgratulujęwybaczamobiecujęzapraszamdziękujęgratuluję - po lewej stronie mantruje telewizor spuchnięty od emocji kampanii wyborczej.
Nie będę na wyborach. Zaśpię, przyśni mi się
podobieństwo wsiąkania kropli deszczu w glebę
do kopulacji,
i wypływania kropli z kranu
do porodu.
Obudziłaś mnie szeptem:
chciałabym mieć tak wielką łechtaczkę, żebyś mógł po niej skakać.

PRZYJACIELE

2011-09-11T15:52:00.000-07:00

Kochana Przyjaciółko,
starając się trawić
jak najdelikatniej,
efektywnie, ale niezauważalnie
(kochana, nie myl z "dyskretnie"),
robię pod siebie.

Kochana Przyjaciółko,
to miasto, ten kraj
wbrew naszym nadziejommm,
wiarommm, nawet oczekiwaniommm,
nie stał się bardziej obły,
przeciwnie - ekshibicjonistycznie
permanentnie wysuwa
totalnie uzbrojone
armie kantów.

Kochana Przyjaciółko,
napierdalając autostradą
nie dojrzysz jeża -
znaczący i po stokroć naznaczony banał
między paprocią a drzewkiem czeremchy.
Dioptrie naszych soczewek
są przeciwstawne, drży szkło,
wrzask, bębenek Oskara przebudził
pytajnik. CO? KTO? KTÓRE? i KIEDY?
JAKA RÓŻNICA? Czekam.

Najgłupsza impreza w dotychczasowym istnieniu zostawiła kilogram gipsu i 16 ton niesmaku. W moim wieku użerać się ze shumanizowanym śmieciem o aparycji, kulturze i mentalności mutanta zrodzonego z szympansicy zerżniętej przez koguta, który to śmieć nie wiedzieć czemu ma:
1. IMIĘ (******)
2. NAZWISKO (*****)
3. (last but no least) STOPIEŃ NAUKOWY (**)
jest czynnością tyleż bezcelową (Tomku, kochany, przepraszam, że dane Ci było uczestniczyć w tej hucpie), co karkołomną i ostatecznie głupią. Moja wina, moja wina, moja bardzo durna wina - nie wyczułem smrodu napalmu w negatywnej energii skarlałego chomika. A wystarczyło się skupić, jak sądzę.

Lou Reed "Magician"

2011-09-06T19:58:00.000-07:00

Kiedy w pewnym momencie Lou Reed zaczął sobie bajdurzyć swoje, niemalże nikt nie wierzył, że jakość jego solowych nagrań będzie adekwatnie smakowita do utworów Velvetów i było w tym sporo racji. Zdarzyło mu się jednak spreparować takie cuda, które zdecydowanie kwestionują wszelkie radykalne opinie dotyczące dysonansów między Lou Reedem solo a Velvetami. Np. :) :

Lou Reed - Magician

Z cyklu: KULINARIA: romantyczna lewatywa mikroiniekcyjna na bazie amfetaminy

2011-09-05T14:50:00.000-07:00

POTRZEBUJEMY:

2 szczotki do czyszczenia butelek;
1 parę ostrych nożyczek;
100 ml spirytusu dobrej jakości;
200 ml przegotowanej, ciepłej wody;
2 "gruszki" do lewatywy (dostępne w każdej aptece);
lubrykant (np. żel nawilżający Durex Play, ew. wazelina / olej rzepakowy);
1 gram amfetaminy;

WYKONUJEMY:

nożyczkami obcinamy włosie szczotek do długości ok. 1 - 2 mm (tak, aby maksymalnie ułatwić penetrację);
przygotowujemy roztwór: mieszamy 200 ml przegotowanej, gorącej jeszcze wody z setką dobrej jakości spirytusu i gramem amfetaminy; mieszamy do całkowitego rozpuszczenia;
napełniamy "gruszki" przygotowanym wg pkt 2 roztworem, zatknięte kciukiem potrząsamy dla pewności, a końcówki smarujemy lubrykantem;
dzierżąc w dłoni uprzednio przyciętą szczotkę do butelek, klękamy naprzeciwko partnera / partnerki (dystans ok. 30cm);
wolną dłonią nawilżamy odbyt partnera / partnerki; nie zapomnijmy o zachowaniu kontaktu wzrokowego!
nieskończenie czule wsuwamy szczotkę w anus partnera / partnerki na głębokość ok. 5cm; zabieg ów powtarzamy trzykrotnie;
natychmiast po usunięciu szczotki (mikroranki nie mogą się zabliźnić) w anusie partnera / partnerki umieszczamy wypełnioną ciepłym roztworem i pokrytą ulubionym lubrykantem "gruszkę" po czym aplikujemy zawartość;
wraz z partnerem / partnerką, cieszcie się urokami romantycznej lewatywy mikroiniekcyjnej na bazie amfetaminy!;

`
(shka\znick)

zabójstwo laluchny martynki

2011-09-01T20:18:00.000-07:00

Kilka zdjęć, o których na śmierć zapomniałem. Zabójstwo laluchny Martynki. Wciąż i wciąż mnie ciągnie do takiej tandety. Chyba jestem za stary na takie podniety ;)

Gore, gore, gore, hatorhatorhator! Wielkie dzięki dla Nati Nicefor za współpracę (och, ten genialny lakier, Małaaaaaaaaaaaaa!);)!

eduardowy pasztet

2011-07-24T02:52:00.000-07:00

Edek Pasewicz wypieprzył tak rewelacyjny przepis na pasztet, że nie mogłem się powstrzymać. Publikuję więc:

"Mój debiut pasztetowy czyli upieczony pasztecik z dodatkiem śliwek, daktyli i absyntu. O!"
E.P.

50 dkg wołowiny, 2 piersi z kurczaka, 0,5 kg wątroby cielęcej, 0,5 kg kurczęcej wątróbki. Pietrucha, marchewa, seler, daktyle, śliwki, pieczarki. Mięso kroimy w kosteczkę i z warzywami gotujemy. Pod koniec gotowania wątroby i po ugotowaniu reszty (wątroba gotuje się, rzecz jasna, dłużej!) odstawiamy - niech stygnie. Potem mielimy wszystko na dużym sicie, a po zmieleniu połowę z tego mielimy jeszcze raz na sicie pasztetowym (drobnym, może być zwykła maszynka do mięsa wsparta potem np. ubijaczką do pure) .Dodajemy dwie rozmoczone kajzerki i 3 jajka. Mieszamy. Dodajemy czosnek, gałkę muszkatołową, oliwę, sól, pieprz, daktyle, śliwki i pół szklanki absyntu.
Wylewamy do formy i pieczemy przez godzinę. Jeśli nie mamy absyntu, możemy ewentualnie zastąpić go koniakiem, brandy, a nawet ostatecznie wódką.

(Pasztet najlepszy jest ponoć po dwóch dniach, ale jakoś niezbyt apetycznie wyglądają w mojej wyobraźni ociekające śliną przez dwie doby wygłodniałe pyski).

Ol rajts riserwd baj Eduardo Pasewicz

porany

2011-07-23T23:10:00.000-07:00

Śśśni mi się, śśśni się jedyny dobry wiersz, który napisałem, e tam dobry, genialny! Wybitny!
I to jest ten moment tuż przed ostatnim wersem. Albo nie! Storczyk o warżce intensywnie wybarwionej, gładkiej, o chętnych i słodkich, śliskich od rosy i nektaru płatkach okółka wewnętrznego, prężnym prątniczku i idealnej konsystencji masy pyłkowej w pyłkowinie. I to jest ten moment tuż przed moim z nim zespoleniem albo nawet zwyczajnie przed polucją. Albo nie! Babcia mnie wita w drzwiach i płacze ze szczęścia: "Grzesiu, kupiłam ostatnio w kiosku zdrapkę Złota Rybka i zdrapuję, zdrapuję, zdrapuję i ciągle same szare, ale nagle w jednym rzędzie po ukosie pięć złotych rybek! I wiesz ile wygrałam? E tam wygrałam! Wygraliśmy! Zresztą zaraz Ci powiem, bo jest coś jeszcze - mój doktor, wiesz, ten wszystkolog, wszystkoista, bożek, skacząc ze szczęścia na swojej jedynej nodze aż pod sufit wykrzyczał, ze będę żyła jeszcze..." I nagle bum! Łokieć w ryj. Ojejku sorry, Grzesiu. Jezu, jak, kurwa gorąco, weź rozchyl to okno,
i błagam, zgaś to słońce! Boże, ale mnie pokąsały w nocy jakieś jebane moskity albo pchły, trzeba by kota przebadać, ostatecznie uśpić. Całe ciało mnie swędzi, weź mnie tu podrap, nie tu, wyżej, wyżej. O kurwa! Co to jest? Co mi tu wyrosło? Wągier? Węgier? Wagon? Trzecia noga, piąta warga sromowa? Grzesiu! Wzywaj karetkę. Albo nie! Chodź się kochać! Boże, jakiś ty duży. Aha! Nie możemy. Ja mam to coś tam tutaj, a ty tamto coś gdzieś tam. Szlag by to! Zapomniałam. To chodź już spać. Czemu nie śpisz? Jest szósta rano, jebie cię? No chodź już, chodź, wtul się we mnie. Ojej , jak dobrze. Wiesz jakie miałam sny? Niesamowite, masakra. Jutro Ci opowiem, znaczy dzisiaj, chrrrrr...

Poznań i ja / Kolekcjoner

2011-07-21T17:50:00.000-07:00

Ten utwór nigdy nie był utworem przypadkowo pojawiającym się w którejś tam chwili mojego żywota. Zawsze, albo przypadkiem, albo intencjonalnie pojawiał się kiedy był potrzebny. Ostatnio kolejny raz tylko on, prosto jak lepa w ryj, potrafił oddać to, co się gdzieś tam we mnie wydarza. Wczoraj po raz piąty byłem na koncercie Komet/Partii i znowu był to jeden z najlepszych koncertów w moim upaćkanym koncertami żyćku. Nie wiem jak to się dzieje, ale klękając przed Lesławem i resztą poguję do "Warszawa i ja", podkładając pod Warszawę Poznań. A Wy, Panie, Panowie i Hermafrodyci możecie sobie podłożyć nawet Kędzierzyn-Koźle, Gostyń, Kwidzyń, Koziegłowy, Zieloną Górę lub Wałbrzych.

Partia/Komety "Warszawa i ja"

Tu na pewno nikt nas nie zna,
przedzieramy się przez deszcz
jak chemiczni bracia,
10 godzin w obcym mieście.
Mówisz,że jest późno
i obmyślasz szybko plan.
Potem kradniesz mi ubranie,
do Warszawy wracam sam.

Stoję na balkonie,
palę papierosa,
Warszawa i Ja
Stoję na balkonie,
palę papierosa.
Szkoda tylko, że to wszystko się kiedyś skończy.

I nie mam dokąd iść
I znowu tracę czas.
Nudne trzy tygodnie.
Mam w kieszeni szminkę
i w kieszeni piasek.
Teraz jest ktoś nowy
i jest ktoś inny przez jeden dzień.
Radiotaxi w stronę centrum.
Mam w kieszeni szminkę
i w kieszeni krew.

I nie ma dokąd iść i znowu tracę czas.

Nic już nie rozumiem. Mam w kieszeni szminkę i w kieszeni piasek.

Zapalam papierosa, oddycham światłem gwiazd.

Jutro rano nowa podróż, może ostatni raz.

Kiedyś w Polsce robiono za bezcen dobre klipy. Proszę sobie sprawdzić i kliknąć w poniższy link:) :

Partia - Warszawa i ja

KOLEKCJONER

Od kiedy z miłości i głodu

babcia przyszyła kieszeń do jego prochowca,

na pół metra długaśną, coby się łatwiej kradło z megasamów,

oprócz konsumpcjonaliów zaczęły w niej bywać

piasek i szminki, wilgoć i paznokcie,

drewienka, ćmy, strzykawki, włosy

i ukochany kolekcjonerski zestaw –

Łyżka, Finka i Słoik.

Lato przyniosło chuć i możliwości.

Jednej czytał Burroughs'a - zasłaniała uszy,

druga nie chciała patrzeć, kiedy się obnażał,

trzecia dłonie złożyła na ustach,

kiedy rozkładał zestaw z drżeniem, spokojem, ulgą

powoli zbliżając finkę do jej oczodołów.

łypie

2011-07-03T01:13:00.000-07:00

Jest dd, mm, rrrr, nad ranem i wrażenie: za-/odbezpieczam czas, a bitwa toczy się, rzecz jasna, bezustannie. Zdaje się - jestem na jawie. A jednak wszystko, co się wydarza, co wykonuję, dzieje się przez sen.

Z tym że to nie mój sen. Przypuszczalnie jej. Przez sen liżę jej pępek, dmucham w powieki, śmieję się, że chrapie. Czarne zwierzę przez okno którąś godzinę z rzędu smętnie wymiaukuje robale i gołębie. Umiaukuje się o nie.

Jest bardzo kiepski kontrast i dokuczliwy przechył. Warto by było to wszystko jakoś złożyć, złączyć. Zreperować, przesunąć, ustawić na nowo?

1D, 2D, 3D – pomiędzy nimi permanentna kłótnia, a nieskończoność łypie, więc jakoś się nie dziwię, że się tak pieklą, pękają, nerwowo kaszlą, chichoczą.

Z kątów, szczelin, spod linoleum wystają szare resztki niemego, wyblakłego wczoraj. Robi się jaśniej i jaśniej. Świt nie ma z tym nic wspólnego.

fot. yanoshka

wskrzeszanie (próba)

2011-06-18T20:33:00.000-07:00

Wszelkie archetypiczne babcie w wieku od 15 do tylu, ile się tylko lat da przeżyć, po stokroć zdrowia sobie życzą. Bo jak jest zdrowie to i wszystko insze dobre wokół zdrowia wyrośnie. Ja już zdrowie przegrałem, nie dla mnie nieból i organy sprawne jak Tissot. Ja sobie życzę Czasu co niemiara. Mam prawo, myślę. Koniec końców przed chwilą jakieś tam moje kolejne urodziny, imieniny minęły, więc mam, myślę, prawo. Nie Czasu w przód, żeby Go krok po kroku z zamglonej przyszłości po kawałeczkach wyławiać, wysupływać, tudzież doń docierać, ale takiego TERAZ rozszerzenia, żeby to TERAZ wieczne, nieskończone napuchło, roztyło się i wielce spasłym łapskiem pierdolnęło mi liścia. Jakaś tego namiastka się chyba wydarzyła, skoro wybudzam z komy to moje nieszczęsne wirtualne dziecko. Willkommen więc ponownie, Panie, Panowie i Hermafrodyci. Całkiem możliwe, że reanimacja się uda (choć ręki, nogi, fiuta nie dałbym sobie za to uciąć). Yo.

santa wkurw

2010-12-26T09:31:00.000-08:00

szukałem jakiegoś wkurwa na święta, bo jakoś za ładnie, no
i się znalazł. I niech mi ktoś jeszcze powie, że ten bezmózg jest najlepszą opcją polityczną w Pl.

smartass

"i to są skutki dywersyjne istnienia tego, tego, yyy, braku, braku tego";
"yyy i czasami są ludzie, narkomani i myślę tu o heroinie, kokainie, którzy żyją jeszcze 5, 7 lat, a często i do końca życia ci ludzie żyją";
"znam ludzi, którzy biorą... 30 lat i oni panują nad tym, biorą sobie wieczorem działkę dla przyjemności i drugiej działki nie wezmą";
"i jakbyśmy zrobili legalizacje to zamiast 300 co roku, umarło by przypuszczalnie 1500 w pierwszym roku, np. od złotego strzału i byłby spokój (...) Jest to korzystne dla narodu jeżeli osoby nieodpowiedzialne umierają";
"nie mówię, że pogardzam NARKOMATAMI, ale uważam je za osoby słabe po prostu (...) i w ten sposób pozbywamy się narkomanii pozwalając im umrzeć, a nie hodując ich"

łona lissyn? - kliknij smartass :)

ząbki

2010-12-17T17:21:00.000-08:00

zasłyszane :

- Ej, Zosiu, co ty tam wygrzebujesz spomiędzy ząbków?
- Mniejsze ząbki.

i drzewa mają oczy, guzy, wągry i serca, a romanesco kalafior upadł mi i z wyrzutem łypie na mnie spod biurka

2010-12-17T14:20:00.000-08:00

wychynąć z betów, kołtunów, farfocli,
wysunąć się, wykaraskać, wynieść samego siebie...
(wówczas chyba łokcie, tak! łokcie
musiałyby mieć organ w rodzaju nibynóżek.
Czynność mogłyby także ułatwić
kółka wszczepione w pośladki)
...z okopu, wyłbić się z rowu,
zacharczeć i powiukać
i wysunąć język
i śpiące, ciepłe ciało
smakować (kwaskowe/słone/słodkie?).
Sssmakować.

przypuszczam, że to był ten moment, kiedy ona tak stała i się gapiła - najpierw na guzowate łokcie, kolana platanów, na tę ich zdartą, trędowatą korę i wszystkie gule, wypusty, spojenia. Potem na brzozy, na szare i czarne oczy łypiące bezczelnie z kory; ba! tego się nie da nie dostrzec - okokształtna czerń wyłazi spod bladej kory jak wyrzut i jest! JEST! A ja gapiłem się na wariatkę i powinienem odnaleźć w jej spojrzeniu, patrzeniu, oglądaniu, jakąś nieuchronność, zapowiedź cięcia, wróżbę nieuniknionego końca tej niekiedy nudnawej, lecz przecież całkiem przyjemnej, sympatycznej stagnacji, rozmglenia, rozdymienia, a w końcu rozkładu i NAGLE nadejścia Tułaczki - pod tyloma względami - chamskiej i radykalnej - apage spokoju ducha!, apage zen!, już nigdy, no może, może jeszcze kiedyś, lecz póki co paliwem mi będzie rozkoszny niepokój.

Kocham Cię, kocham Cię, kocham - obsesyjna mantra*.
Od jakichś ęciu lat ta fraza ejakuluje w Jej stronę jak lustrzany anagram nazwy deweloperskiej firmy Ataner skierowany wprost w egołechtaczkę żony jej właściciela. Albo jak każda z hipertrendywyjebanych linek siekierkowskiej Pryczy, nazwanej mostem tylko dlatego (i, jakby nie było, jest to do kurwy nędzy wystarczający powód), że łączy oba brzegi największej, polskiej rzeki - pulsuje targana palpitacją, zawałami, sforą wyrzutów i stadem podawań w wątpliwość.

I nagle sam się łapię na ścieleniu barykad. I chociaż nie ma cycków jak wolność Delacroix, to wiedzie mnie i wiezie na pohybel, na świeżuteńkie, miękkie barykady.

I całe życie razem
te czarne końcówki z bananów, co to raka, kiedy byliśmy mali, miały powodować,
scyzorykiem odkrawać;
koty przydrożne łapać, na spadochronach z podartych prześcieradeł ciotki,
z dachu stodoły wuja, swobodnie puszczać;
kawałki ciasta z pomiędzy rodzynek wyjadać;
genitaliami nawzajem, jakby nasze były, się bawić
BĘDZIEMY?

trwonić i szastać,
potem znowu trwonić
jurni i zdrowi, gotowi i chętni
BĘDZIEMY?

A na koniec (TEN koniec) pęknąć ze śmiechu i w ostatnim spazmie percepcji obserwować rozpryskujące się po okolicy fragmenty własnego ciała.

*Marcin Świetlicki Kochanie
fot. NN (Creative Commons License)

odmienne stany kobiecości - cz.2

2010-09-29T12:40:00.000-07:00

Rzut drugi i pewnie nie ostatni. Wbrew zapowiedziom pomiędzy zdjęciami starszymi kilka świeżynek.

Na zdjęciach:
Katarzyna Knopczyk, Magdalena Koper, Klaudia Dagene, pani Halinka z kiosku na krakowskim Kazimierzu, Natalia Nicefor, Maria Magdalena Beszterda, Yukina Sakai, Klara Vendroyć oraz kobietoid Andzia.

2.09.2010. WIELKI FFRRRFF KOLOR BLASK ISKRRR I KRZYWY RYJ

2010-09-02T14:06:00.000-07:00

NOTKA. TA NOTKA. Godzina 23.15. Pi razy oko 3 godziny temu ogień zajął sporych rozmiarów nieużytek między ulicami Solną a Kościuszki. Poinformowany przez arcydzielnego parkingowego (kontaktowa baza wyjściowa - parking 24h przy al. Marcinkowskiego) Wojciecha Balcerka, ruszyłem we wskazanym kierunku w celu poznania sytuacji pod względem fotopotencji. Ok, jest dobrze, wkurwia tylko, że mam przy sobie jedynie analog, a w nim wolnych około dziesięciu klatek. Zostaje więc zrobionych około dziesięciu zdjęć. Całkiem fajnych. Jestem w stanie udowodnić! Za jakiś czas. Ale nie o to, nie o to. Fotki zrobione, czajnik jest zimny, płomień płonie. Co by tu tera? Nuuuda, panie. Wywalili wszystkich, łącznie ze mną poza teren bursy szkoły muzycznej przy ul. Solnej, z którego wszystko było widać pierwszorzędnie. Nie dziwię się. Lecą iskry, kwiczą siksy. Okoliczne drechy drażnią policjantów. W co się bawić, w co się bawić? W reportera terenowego!
POLICJANT: Proszę się odsunąć, proszę wyjść za bramę, zamykamy teren.
YANOSHKA: Grzegorz Janoszka, Głos Wielkopolski, jeszcze tylko kilka zdjęć...
P.: Legitymacja praso...
Y.: Panie, ja tu szedłem z piwa po prostu, kolega już jedzie, dowiezie, ale skąd miałem wiedzieć, że pożar spotkam, panie. Daj pan kilka ujęć jeszcze zrobić, szef kazał pstrykać jak to się wali wszystko...
P.: No dobra, szybko, masz pan 5 minut.
(Dobre 5 minut, dobre zdjęcia. :)
Dobra, idziemy zobaczyć od drugiej strony. Parking buforowy kończący się murem, za murem powyższa sytuacja od, powiedzmy, boku. - Panie kochany, ja tylko na chwileczkę, trzy zdjęcia przy murze, ja z gazety jestem, ze wszystkich stron mi, panie, kazali zrobić. Jak ja się w redakcji bez materiału pokażę? - No właź pan, ale 5 minut i zamykam bramę, bo mnie pałownia zaciuka chyba normalnie. - Oczywiście, dziękuję, dziękuję. Kolejne zdjęcia. I co? Koniec i na hawirę? Albo po raz kolejny rajd w poprzek rynku, jakieś spotkanie, jakieś niespotkanie? Jebać to! Dajemy! Nałożyć jeszcze ciaśniej kostium pismaka i wrócić tam gdzie wszystko już od godziny szczelnie ogrodzone. Bez legitymacji lub znajomości nie da raczej rady. Znajomości jednak, to nie jest rzecz, że tak powiem, nie do ogarnięcia.
Y.: Cześć, Grzegorz jestem, z kablówki winogradzkiej, szedłem z piwa i tu to nagle zza muru czy zza czegoś, ale, kurwa, legitki nie mam przy sobie, idziecie, widzę, na teren bursy (to ten szczelnie ogrodzony przez straż i policję, na który żarzące się kawałeczki pożaru spadają), mogę wejść z wami? Bo mnie szef zajebie normalnie jak się dowie, że nie wziąłem legitymacji ze sobą, a łaziłem po centrum.
BARDZO PODEKSCYTOWANA, A JEDNOCZEŚNIE PODENERWOWANA FAKTEM, IŻ W RADIU TO RACZEJ NIEZBYT NEWSOWE, BO PRZEZ ETER ZDJĘĆ ZA CHUJA NIE POKAŻESZ, A PRZECIEŻ TO JAKIŚ NIEUŻYTEK BYŁ, NIKT NIE PODPALIŁ PONOĆ I NIKT NIE SPŁONĄŁ, WIĘC CHUJ W DUPĘ TEJ CZWARTKOWEJ NOCY, DZIENNIKARKA RADIA MERKURY: Dobra, tylko ruchy, zaraz będzie oświadczenie Brandta (Sławomir Brandt - Rzecznik Prasowy Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej).
Fakt, oświadczenie było i to oficjalne (Głos Wielkopolski ujął jak je nagrywam* na wszczepiony po chińsku w moją tandetną empetrójkę, dyktafonik :) ). Nagrania z mojej mp3 nie wklejam, jest przeca tożsame z nagraniem GW, rzecz jasna minus wizja. Udało mi się przepytać kilku okolicznych mieszkańców oraz pewnego tajemniczego i dość specyficznego (s s sssłuchaaaj, jaaa cięęę skąąądśśś kooojaaarzęęę) pasjonata poznańskich nieużytków, którzy zgodnie twierdzą, że od około dwóch lat budynek zamieszkiwali bezdomni, wcześniej były tam jakieś szemrane firemki i szkoła nauki jazdy, jeszcze wcześniej natomiast teren wraz z nieruchomością (notabene zabytkową, wybudowaną mniej więcej na przełomie wieków XIX i XX) należał do wojska, przez jakiś czas ten trzykondygnacyjny barak był także siedzibą sądu. Obecnie zgliszcza najprawdopodobniej należą do miasta. Jeżeli tak jest, a wszystko na to wskazuje, wielka szkoda, że szacowny poznański Ratusz nie zaoferował tego nieużytku Squat'owi Rozbrat (zamiast jakichś kuriozalnych ruin na peryferiach miasta) ale pozwolił mu po prostu, acz z przytupem spłonąć (bardzo prawdopodobne, czego nie ukrywali ani obecni na miejscu dziennikarze, ani też wyżsi rangą policjanci, że jakiś deweloper wznosi właśnie toast otwartym specjalnie na tę okazję Dom Perignon).

*wypowiedź Sławomira Brandta - Rzecznika Prasowego Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej

info (całkiem solidne +zdjęcia, +film) na gazeta.pl

HAPPY PILLS. Krótka rozmowa z Natalią Fiedorczuk i Jackiem Kąkolewskim.

2010-08-08T11:51:00.000-07:00

yanoshka: Jacku, bez obrazy, ale jeszcze jakieś trzy, cztery lata temu wyśmiałbym każdego, kto próbowałby mi wmówić, że Happy Pills na polskiej scenie muzycznej może jeszcze zrobić cokolwiek godnego uwagi. Z jednej strony nie wyobrażałem sobie Was bez dziewczęcej charyzmy Agi Morawskiej, z drugiej miałem wrażenie, że może po prostu Wam się nie chce, nie macie już tyle energii albo skupiliście się na innych projektach, odkładając HP ad acta. Aż tu nagle...?

Jacek Kąkolewski: Aż tu nagle energia się znalazła. Okazało się, że na dobrą sprawę wystarczy się skrzyknąć, oczywiście potrzebowaliśmy nowej wokalistki, nikt z nas nie wyobrażał sobie HP bez kobiecego wokalu. No i nie mogło być mowy, rzecz jasna, o odcinaniu kuponów. Na szczęście mieliśmy sporo pomysłów, Natalia dała nam swoistego kopa swoją wulkaniczną osobowością,
no i się potoczyło.

y.: Raczej wybuchło. Nie wiem na ile śledzicie recenzje w prasie...

Natalia Fiedorczuk: Zdarza nam się.

y.: Mam wrażenie, że dawno nie było tak oczekiwanego i oklaskiwanego powrotu na polskiej scenie alternatywnej. Nie czujecie się zagłaskani?

J.K.: Trochę przesadzasz, było całkiem sporo dystansu w wielu recenzjach. Wcale nie jest aż tak słodko, jak może się wydawać na pierwszy rzut oka.

N.F.: I tu nie chodzi tylko o prasę. Wiadomo, że fanom "starego" HP niełatwo było zaakceptować nową wokalistkę.

y.: Czyli można mówić o "starym" i "nowym" Happy Pills?

J.K.: Na pewno Natalia wniosła nową jakość do zespołu, no i minęło jednak te 9 lat. Można powiedzieć, że jesteśmy początkującym zespołem z dużą dyskografią.

y.: Nowa jakość... Świeży kwiat do starej butonierki?

J.K.: Brzmienie zespołu nie zmieniło się jakoś radykalnie, nie było żadnej stylistycznej rewolucji, ale mam nadzieję, że nie tylko osobowość i wokal Natalii, ale również nasze granie nie jest jakąś dźwiękową ramotą.

y.: A zdarza Ci się słuchać jeszcze czasem waszych starych nagrań?

J.K.: Raz na rok wracam do którejś ze starych płyt, ale nagrywanie bywa czynnością upiornie mozolną, więc zwyczajnie nie chce mi się zbyt często do tego wracać.

y.: Natalio, jesteś chyba jedną z najbardziej rozchwytywanych obecnie wokalistek, a co za tym idzie jedną z najbardziej zapracowanych. Już wcześniej był Orchid, Natalia & The Lowners, mnóstwo featuringów, teraz Happy Pills, świeżutka płyta, trasa koncertowa, dzisiaj Poznań, jutro Off Festiwal, itd. Dajesz radę?

N.F.: Póki co tak, mimo że ogromnie sobie cenię spokój i relaks z dobrą książką w dłoni. Myślę, że pomaga mi w tym dość twarde stąpanie po ziemi. Wolę chodzić niż pływać. To się zresztą przejawia również w fascynacjach literackich, filmowych.

y.: Literatura faktu i film dokumentalny?

N.F.: Bardzo lubię np. Kapuścińskiego, ale bez przesady, daleka jestem od tego typu gatunkowego czy estetycznego ograniczania się. Na pewno bardziej Tarkowsky, Antonioni niż Cronenberg czy Lynch.

y.: A poezja?

N.F.: Raczej jednak proza, jeżeli poezja to przede wszystkim jako część utworu muzycznego. Interesuje mnie tu i teraz, muzyka jako medium wraz z tekstem istnieje w jakimś "teraz" i w jakimś wyodrębnionym z przestrzeni "tu". Tekst zapisany traci pewną część przekazu poprzez utratę miejsca i czasu. Chociaż bardzo lubię np. Adama Wiedemanna - świetny poeta.

y.: Piszesz teksty do swoich piosenek. Próbowałaś kiedyś z czymś dłuższym? Jakaś proza?

N.F.: Chciałabym kiedyś napisać powieść. Zresztą kiedy miałam 18 lat prawie mi się to udało. To było coś w rodzaju autoterapii, wiesz, pełno jadu i żółci. Na szczęście, zanim skończyłam, dysk się spalił i tekst diabli wzięli.

y.: Na scenie jesteś bardzo ekspresyjna, dużo tańczysz, gestykulujesz, kładziesz się na scenę. Czujesz się trochę aktorką, performerką?

N.F.: To nie tak. Muzyka jest tak silnym medium, że to się wszystko dzieje instynktownie. Fajnie, że taka ekspresja sceniczna skraca dystans między wykonawcą a odbiorcą. A co do leżenia na scenie... Kładąc się w jakiś dziwny sposób odzyskuję kontrolę, dlatego kładę się np. wtedy, kiedy obawiam się, że zapomniałam tekstu.

y.: Natalio, Jacku, dzięki za rozmowę, do zobaczenia i przyjemności jutro na Offie.

Poznań, Meskalina, 3.08.2010r.

Natalia Fiedorczuk,
za łokciem Natalii - Jacek Kąkolewski.
fot. yanoshka

http://happypillsband.wordpress.com/

tronizacja poezji poznańskiej ;)

2010-08-05T11:45:00.000-07:00

Jeszcze kilka lat temu poezja w Poznaniu niemalże nie istniała. Witek Różański nie wydał niczego nowego od 2001 roku, zaś w styczniu 2009 roku zmarło się Wincentemu i nic nie wskazuje, aby miało mu się zmartwychwstać. Krystyna Miłobędzka co prawda pisała, pisze i pisać pewnie jeszcze będzie, energii w niej wszak, jakby na przekór upływającemu czasowi, coraz więcej. No ale Puszczykowo to tylko prawie Poznań. Coś tam skrobał i wydawał Grzebalski, coś tam Pasewicz. Jakieś tam spotkania na Zamku pełne niedopieszczonych literacko polonistek, raz na ruski rok. Wsio. Nagle coś się stało, coś pękło i nie ma się właściwie czemu dziwić. Poezja to taka suka, która tkwi we wszystkim i czeka na zarys szpary do wypłynięcia jak na zbawienie. I potoczyło się. Niezbyt udany, ale i tak interesujący festiwal Poznań Poetów, świetne debiuty, m.in. Oli Zbierskiej i Magdy Gałkowskiej, Bierezin dla Gałkowskiej, nominacja do Nagrody Literackiej Gdynia dla Szczepka Kopyta, systematyczne, rzetelnie prowadzone przez m.in. Edka Pasewicza i Piotra Śliwińskiego spotkania z poetami w CK Zamek i Łowżyłowym KontenerArt i przede wszystkim największa obecnie seria wydawnictw poetyckich - redagowana przez Mariusza Grzebalskiego Wielkopolska Biblioteka Poezji, wydawana przez Wojewódzką Bibliotekę Publiczną i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu. Dotychczas ponad 20 tomików i takie nazwiska jak Bargielska, Wiedemann, Król, Melecki, Foks, Kozioł, Pasewicz, Sendecki, Sommer, Sosnowski, Kopyt, Rybicki, Pióro. Wielkie mniam i satysfakcja gwarantowana. Jakby nie patrzeć w Poznaniu poezja znowu daje po głowie, mimo, iż kilka dni temu zwinął manatki Edek Pasewicz i swoimi spranymi sztruksami szoruje ławki na krakowskich plantach. Edku, Słońce, niech Ci krakowska ziemia letkom będzie, damy radę :P
W związku z taką poetycką erupcją, erekcją, tudzież ejakulacją pozwolę sobie symbolicznie ukoronować poezję poznańską "tronizując" na Łowżyłowym Tronichu Magdę Gałkowską, Szczepana Kopyta i Edwarda Pasewicza (w momencie pstrykania fotek wciąż jeszcze mieszkańca P-nia). :)

kontenerArt, lipiec 2010r.

odmienne stany kobiecości - cz.1 (lipiec 2010)

2010-08-02T14:28:00.000-07:00

W zamierzeniu dłuższy cykl zdjęć "kobiecych" (jakkolwiek można to rozumieć, a można wszak w xnasób). Dzisiaj kilka najnowszych, czyli z lipca br.

Na zdjęciach: Agnieszka Kaczmarek, Ewelina Chmurska, Paulina Sałasińska,
Kinga Chmurska i Jagoda Wlaźnik.

Dziękuję Paniom! :)

W następnej części odmiennych stanów kobiecości starocie (oczywiście nie mam na myśli modelek), a jest tego od groma i trochę, będzie więc w czym szperać.

gra

2010-07-06T11:58:00.000-07:00

to moja ostatnia gra obiecuję
jezu uwielbiam ten twój języczek
ale nie teraz nic nie rób bo przegrywam
i krępuję się bo zjadłam dzisiaj dużo makaronu
i jestem niezmiernie napęczniała
jezu ty naprawdę cieszysz się że przegrywam
i podpuszczasz mnie żebym mówiła te nic nieznaczące teksty
nie! nie podciągaj tej bluzki
naprawdę chociaż przez chwilę
przepraszam muszę jeszcze iść do łazienki
myślę że to co mówię naprawdę nie jest fajne
a ty to zlizujesz nie ma w tym nic ładnego
patrz leci widzisz leci a tam wpada
i nawet nie dostaję za to żadnego życia
myślisz że uda mi się dojść teraz
chociaż do szóstej planszy?
no tak ale jeżeli będziesz mnie całował po dłoni
która gra to nie jestem w stanie nic ugrać
nie umiem się skupić i mam ciągłą potrzebę
zrobienia kupy której nie mogę zrobić i czuję się nie wiem
jak baleron przepraszam że zresetowałam grę
ale jest to frustrujące grać z jednym życiem ze świadomością
że nie ma się deski ratunku
jezu co się dzieje z ekranem? przed chwilą coś migało
o wygrałam w sensie przeszłam dalej plansza otwarta
proszę nie dobieraj się do mnie teraz proszę proszę
jak ty nic nie rozumiesz błagam
muszę przejść tę planszę żebym była żebym czuła że jestem
w tej cholernej piątej planszy proszę
nie dobieraj się teraz kurwa proszę świetnie
kurwa świetnie podaj mi kurwa wajsroje
kolejne życie a ja nie rozumiem wytłumacz mi co robisz
naprawdę nie rozumiem co w tym jest zabawnego
dlaczego mam grać robiąc te dziwne rzeczy
które chcesz żebym robiła czy to ma czemuś służyć
czy bez tego nie jesteś w stanie napisać tych zdań?
nie mogę się skupić dzisiaj i wkurwia mnie to
że przegrywam a gra mi krzyczy łał
bezczelna suka kurwa co ja zrobiłam
źle zrobiłam ślepa jestem czy co?
czy ja mówię do gry komputerowej?
kurwa zabiłam się kurwa
zabiłam się
znowu

magdalenie, 7.07.2010r.

chwaliszewska żulia

2010-07-02T12:12:00.000-07:00

Nie mam powodu, by nie wierzyć chwaliszewskiej żulii.
Oj, młody, nie łykniesz już sobie z tej twojej dwusetki.
Przyszłeś na rekonesans, to tera płać myto.
Nie mam powodu, by nie wierzyć nieforemnym łapskom
z wielkimi, zdartymi knykciami, czarnym zębom, karkom
ze zwijającym się brudem na powłoce potu,
kotwicom na wielkich, włochatych przegubach,
szaroniebieskim kropkom w kącikach głodnych ślepi,
pachom perfumowanym ekstraktem z padliny,
czerwonym bulwom nosów, fetorowi kroczy;
nie mam w tym interesu, nie mam możliwości,
nie mam powodu, by nie wierzyć chwaliszewskiej żulii.

A kiedy któryś z nich podniesie do słońca,
wzdychając głęboko, butelkę z ostatnim już łykiem
i promień przeszyje szkło, wódkę i błyśnie mu w oku,
odbije się, rykoszetem pryśnie w moja stronę
i rozpierdoli się na mojej twarzy,
nie będę miał powodu, by go nie pokochać.

Poznań, Chwaliszewo, czerwiec 2010r.

fot.2 - Dawid Tracewski

rajstopy

2010-06-29T14:28:00.000-07:00

Tego tekściucha o wykluwającym się szaleństwie wydobyłem z czeluści jednej z moich szuflad. Przypuszczalnie pochodzi on z, tak na oko, 2002, 2003 roku. Być może nie jest to tekst całkowicie stracony. Troszkę go trzeba było przeredagować, to już co prawda raczej nie moja bajka prozatorska, ale jest w nim ten pieprzony nerw, który przez większość żyćka, do teraz, daje mi się we znaki, napędza i niszczy i zdarza mu się podgryźć moje linoleum.

Opuszkami palców musnął rajstopy zwisające trupio z oparcia krzesła. Chwycił je łapczywie, przyłożył do nosa i sztachnął się głęboko, przymykając oczy. Pomyślał o możliwych sposobach ich użycia. Na ścierkę za mało chłonne, na stryczek zbyt elastyczne. Cisnął je w kąt ze złością - były bezużyteczne, jak dotąd nie potrafił jednak się ich pozbyć. Rozbawiła go jednoznaczność z jaką rozłożyły się czarne nogawki. Ich czerń i bezwład przypomniały mu śmierć, a właściwie tę jej specyficzną manifestację, którą dane mu było od pewnego czasu niemalże bezustannie obserwować. Czarna mgła leniwie sącząca się z M.
- z jej, oczu, uszu, nosa, ust, spomiędzy ud, piersi, pośladków. A później z kątów mieszkania, z szuflad, spod łóżka, z kuchennych szafek, muszli klozetowej czy bębna pralki. Z początku tylko w obecności M. To ona ją tu przywlokła, zapłodniła nią jego mieszkanie. Wypuściła do atmosfery razem ze swoim obłędem. Potem odeszła świeża i wolna, w żółtej sukience w błękitne groszki. Uśmiechnięta i całkowicie normalna. Obłęd ze swoją psiapsiółeczką śmiercią pozostali tutaj. No i ta para czarnych, martwych rajstop.
Otworzył okno i wyrzucił je w przestrzeń. Opadały płynnie, pozostawiając w powietrzu czarny powidok. Być może właśnie przez ten mały fetysz - jedyną rzecz, którą M. zostawiła w jego mieszkaniu - zupełnie przypadkiem - przed wyjazdem, śmierć wciąż jeszcze tułała się pośród tych czterech ścian. Może więc ten czarny powidok, to właśnie ona, wypadająca wraz z rajstopami z dwunastego piętra.
Kiedy opadły na chodnik, z febrą nadziei na niemrawym uśmiechu zamknął okno i rozej- rzał się po wnętrzu. Nie zauważył niczego niepokojącego. Poczłapał do kuchni zapa- rzyć herbatę. Ze szklanką w dłoni rozsiadł się w fotelu. Pierwszy raz od bardzo dawna poczuł odrobinę czegoś, co od biedy można by nazwać swobodą. Pociągnął łyk herbaty i znów się rozejrzał. W kącie, z lubieżnie rozłożonymi nogawkami, leżały czarne rajstopy.
Zaczął się trząść. Nie poczuł wrzątku parzącego go w rękę i nogi, ani wysuwającej się z dłoni szklanki. Nie usłyszał jak roztrzaskuje się o linoleum. Rzucił się w stronę łóżka. Szklany blat potrąconego stolika podzielił los naczynia.
Sapiąc i rzężąc wczołgał się pod kołdrę. Galaretowiejąc, skulił się w embrion, kiedy przez szczelinę pomiędzy niepokornym brzegiem kołdry a materacem łóżka, zauważył zbierającą się w pokoju czarną mgłę, która tężejąc jednocześnie zaczęła powolutku przemieszczać się w jego kierunku. Krzyczał. Nie słyszał gorączkowego stukania kija od szczotki w rewers własnej podłogi.

fiaska niedzielne

2010-06-20T11:45:00.000-07:00

Wypalona papierosem dziura w ślicznej, modrakowej sukience.
Stłuczone ucho wielkiego, rustykalnego dzbana.
Tradycyjne, coroczne zgubienie w lesie okularów przeciwsłonecznych i ich, mimo usilnych starań, również tradycyjne, nieodnalezienie.
Nieodnalezienie metafizyczne - Matki Gąskiej Gałązki - drewnianej patronki strzegącej podmiejskiego lasu, choć przecież jej akurat nie da się zgubić - przez dziesiątki lat tkwi w tym samym pachnącym miejscu, łypiąc wielkimi ślepiami znad gęsiego dzioba.
Z pozycji horyzontalnej kątem oka spostrzeżenie składanej pompki rowerowej, próbującej się dobrać do mojego Pilsnera. Ładna, poręczna pompka, nie powiem, ale utraty ulubionych szkiełek za cholerę nie zrekompensuje, Pierdolnięty Wielki Gadżeciarzu, słyszysz?
Uroczyście oświadczam, że wbiję Ci ją w oko, wiesz które, i wypompuję hektolitry łakoci, Bastard!
Basta. W dżungli symboli obserwowanie spode łba złodziei kierunkowskazów. Miliony życiek sponsorowanych przez mimikrę.
Dziękujęgratulujędziękujęgratuluję - po lewej stronie mantruje telewizor spuchnięty od emocji wieczoru wyborczego.
Nie byłem na wyborach. Zaspałem, śniło mi się
podobieństwo wsiąkania kropli deszczu w glebę do kopulacji,
i wypływania kropli z kranu do porodu.
Obudziłaś mnie szeptem: chciałabym mieć tak wielką łechtaczkę, żebyś mógł po niej skakać.

Ryszard Milczewski - Bruno

2010-05-31T19:31:00.000-07:00

Trzy miesiące cybermarazmu najwyższy czas wypierdzieć. Najbardziej wyuzdana pora roku zaatakowała, żywioły też wysłały swoją najdzielniejszą wojowniczkę, znacząca część światunia runęła z hukiem (sam w sobie dźwięk - niczego sobie) , ze zgliszczy wystaje trzmielina, zatrwian, zawciąg i smagliczka, czas je podlać i nawieźć, poszukać zacnej miejscówki pod nowe flance i siew. Śmiesznym samemu sobie wydałbym się w obecnych dookolnych okolicznościach, nie ciepnąwszy czymś w ten notatniczek. Tym bardziej będąc sprowokowany upokorzeniem wynikającym z niewiedzy i mojej głębokiej ignorancji w poniżej wypuszczonym temacie. Przetrwał Wojaczek, Stachurę znamy w tę i nazad i nazad i nazad po stokroć, a o Milczewskim milczymy. A bajka i czas te same. Jedynie flow inny, wygięty jeszcze mocniej w stronę nieokiełznania myśli, wolności skojarzeń, czasem nawet dada i surrealizmu.
W mordę i nożem temu, co nad poezją Bruna chociażby nie przystanie, zdecydowanie nie są to wiersze nudą własną skłaniające do ignorancji, choć fakt - da się nie lubić, można je wręcz znienawidzić. Piszący za komuny Milczewski nie doczekał się jednak aplauzu, ani też luty w pysk od PRL-owskiej cenzury - czytany z nabożeństwem przez polskich freaków i hipsterów, bawił, zachwycał i podkurwiał jedynie na marginesie polskiej poezji psychodelicznej. Jak dla mnie - Wulkan, Gejzer, Koktail-Nie-Mołotowa-A-Jednak-W-Pizdu-Wybuchowy-Skurwiel. A przecież władza ludowa mogłaby się zajebiście na nim lansować, jego cefałka jest po prostu niesamowita. Otóż:

Jego pierwszą sezonową pracą było stanowisko fermentatora w Wytwórni Tytoniu w Grudziądzu. Później był agronomem w Rywałdzie i ogrodnikiem-kwiaciarzem w Krakowie. Następnie został instruktorem poradnictwa żywieniowego w mleczarni w Lipnie. Kolejny zawód Bruna to inspektor plantacyjny w Centrali Nasiennej w Grudziądzu. Ponownie zmienił pracę - został kierownikiem Powiatowej Poradni Instrukcyjno-Metodycznej Pracy Kulturalno-Oświatowej. Działał również w Kółkach Rolniczych w Grudziądzu. Potem przeniósł się do Zakładów Mięsnych w Grudziądzu, gdzie pracował jako klasyfikator żywca. Po dość długim okresie bezczynności na nowo znalazł pracę, tym razem w cukrowni "Mełno" koło Grudziądza. Zacieśnił kontakty z redakcją "Faktów" - wkrótce został etatowym pracownikiem tego pisma.[1]
Wczuwszy się niemożebnie, dziwię się małomiasteczkowym aparatczykom - spierdolili dokumentnie możliwość grubego lansu:)

Ale do Rzeczy:
Skoro wiosna chcę się wręcz napierdalać, to jako pierwszy - wiersz miłosny.

* * *

Ja do pani będę szył
W błotach jako ostrożeń
Albo jak pani woli marek
Szerokolistny — ale zawsze
Wyniośle — —
A szyć to pani wie jak?
Czym się da — ale stale
I wszędzie i na wszystkich
Wysokościach — może być
Błędnych — —
Będę szył i nici przeciągał
Od pięty po głowę — chyba gdzieś
Malowaną — —
Tak aby panią wpajęczyć
W wyobraźnię smolną
Albo też w samego diabła - —
Lubię gdy kobiecie
Wyrastają kopyta i rogi

Smakuje? Jedziemy dalej.

* * *

Umyć psy obnarządzić klacze
Zrzędzący kot przed myszą upadł
Bezklask w trzcinach u komina swąd
Anioł na szczudłach przedpogodę milczy
Za oknami mżymży śpiewają liście - -
Wilk psa się nie boi tylko tego szczekania
Zaś chruściel wiatru bo mu kurczy piczkę
Oko wytrzeszcz a zaraz w nim piasek
Duże A - a najwytrawniejszy bąk od ucha odskoczy
Stale w rozjazdach - babimosty świecia
Bo na co czekać w szczawiach kiedy trąca nów
Na horyzoncie chochoł - bardzo polski
Powyginała mu kości wojna i natura plastyczka
Obym się nadawał do stawiania murów cieni
W taki upał tylko włosy wyrywać z cebulami - -
Jesteś mi najbliżej gdy ciebie nie ma
I co mam tobie jeszcze donieść?

Poboki

W Pobokach - biało
Baby zgięte w łokciach
Owocem kaczki dźgają
Juchę w krużach warzą
Na kiełbasę czarną

Weselni przyjdą goście
Lasem piaskiem grochem
Smarować grzdyle łojem
I ze szklanic jurnych
Bimber wstrzemięźliwie chuchać

Zamuzykuje Bartłomieja kwartet
Pęknie ślubnym w oku wianek
Za dużo wojen było już
Byśmy byli bez nerwów:
Zaśpiewa teść dyszkantem

droga

Zdechł pies
Nie ostudził dnia
Śmierć swą
Na słońcu opala

Drogę do wsi
Rozdziera muzyka
Zapitych gardeł

W rowie
Jak kawał drewna
Leży człowiek
Z nożem pod łopatką

Jemioła
Jak magiczne oko
Mruga

Na czerwonym nożu
Rozmodlił się kruk

Kalinkowe z córeczką rozmówki
(lingwistyka rodzinna)

Takie malulkie - lilak biały
Śnieguliczka - międzyrzecz - milczewska słowica
Mlekiem mówi - o! - palcem mówi
Jak głupczyc stoję - myśliboru głóg

Pojedziemy dada - w międzylasu rybnik
Pojedziemy dada - w ostrołęgów żar
Suka mufka - marnotrawne słowa - sęk
Gibas w przód, Gibas w tył - stęk...

Takie malulkie - lelek świętolubny
Żółtlica - goleniów - milczewska okolica
Jabłko pogody - klekle - bocianów strop
Jak złotoryj szczerzę zęba wykrot

Pojedziemy dada - w wilczych lasków lubsk
Pojedziemy dada - w zakopany bielsk
Synek - świerzbi świerzbi - drap drap drap
Żona - boli boli - cierp cierp cierp.

* * *
Gdy tańczyć z nią miał - o, wciornaści
To on milczkiem dziędzierżawę skubał
I gwiazdnicę - w kwiczołach cały
Jakby w zapiwku dostał siekierą okraszony pień
A gdy w nim zamrugany do łez - nawrot
Kurcze blade - krzyknął - jak targaniec skoczył:
Odyńcem tu kaczałą tam a podkową w pobok - -
Za skocznie chyba - na krzaku bo rozpięty jest
Jak kutas teraz - odtańcowany do cna
Z dziupelką nawiści i rosy - żyw jeszcze
Ale już jakby w jej oczach nóż wypatrzył

1) http://pl.wikipedia.org/wiki/Ryszard_Milczewski-Bruno

o Brunie dzie in dzie:

- silva rerum
- wikipedia
- pobocza

przestrzeń

2010-02-23T15:51:00.000-08:00

jest po horyzont przestrzeń
a każdy jej element
na wyciągnięcie ręki
niemalże

i chyba nawet wyczuwa
zapach pola lawendy
i pewnie ładnie wygląda
nocą miasto w neonach
i myśli, że w tamtym lesie
nie zgubiłby się - przecież
sarny tak jasno świecą
bieluteńkimi tyłkami

jest wszechświat-->układ słoneczny-->
-->planeta-->kontynent-->kraj-->
-->miasto-->dzielnica-->osiedle-->
-->pietnastopiętrowa kuweta-->
-->parter-->człowiek w mieszkaniu,
zasypany piachem;

21.02.2010 (monolog Johnny'ego Quida)

2010-02-21T08:48:00.000-08:00

Jeszcze nie tak dawno byłem święcie przekonany, że w ciągu ostatniej dekady zachodnia kinematografia uśmierciła z premedytacją sztukę monologu filmowego, który ostał się jedynie w dziełach mistrzów filmowego rozgadania (Allen, Almodovar, Tarantino i kilku innych). Aż tu w ciągu niespełna miesiąca kilka prztyczków w mój, jak się okazało, nazbyt krytyczny w tym aspekcie nochal, uświadomiło mi, że nie jest aż tak źle. Dowód? Proszę bardzo - ostatni przed szarżującym obecnie w multipleksach Sherlockiem Holmes'em, film mistrza popkulturowej luty Guy'a Ritchie'ego - RocknRolla. Film nie umywa się co prawda do Przekrętu - jego flagowego (jedno z głupkowatych słów, których czasami nie potrafie nie użyć:)) utworu, trzyma jednak poziom i ogląda się go znakomicie. Bohaterowie RocknRolli, nie da się ukryć, mają gadane. Na hiperwerbalnym piedestale stoi Johny "Da Real RocknRolla" Quid grany przez Toby'ego Kebbell'a. Zblazowany muzyk słowami Ritchie'ego (scenariusz) zapodaje jedną z najlepszych filmowych gadek, jakie udało mi się wyłowić z chaosu kinematografii XXI wieku. Panie, panowie i hermafrodyci, enjoy!:) Johny Quid (niezła rola Toby'ego Kebbell'a)

Widzisz tę paczkę fajek "Virginii" na końcu pianina? Wszystko, co musisz wiedzieć o życiu jest zawarte w tych czterech ściankach. Powinieneś zauważyć, że jedna z twoich osobowości jest kuszona przez złudzenie wspaniałości. Złota paczka "królewskich" z królewskimi insygniami. Pociągająca implikacja w stronę splendoru i dobrobytu. Subtelna sugestia, że papierosy są w rzeczy samej twoimi szlacheckimi, lojalnymi przyjaciółmi. I to jest kłamstwo. Natomiast druga z twoich osobowości próbuje zwrócić twoją uwagę ku drugiej stronie dyskusji. Napisane w sposób nudny, czarno-biały stwierdzenie, że ci schludni, mali żołnierze śmierci, w rzeczy samej próbują cię zabić. I to jest, bracie, prawda. O tak, piękno jest nęcącym sygnałem dla śmierci. A ja jestem uzależniony od słodkiego tonu jej pokusy. fot.2 - Natalia Nicefor
txt kursywą - Guy Ritchie

A tutaj, Szanowni Państwo mogą sobie nawijkę Johnny'ego obejrzeć i posłuchac w oryginale:
monolog Johnny'ego

27.01.2010 jest datą równie dobrą jak i każda inna (dekadkę w przód, dekadunię wstecz, hu kejrs?)

2010-01-26T15:26:00.000-08:00

Bądź co bądź, bądź, proszę dla mnie dobra
dla wspomnień o mnie, bo przecież bądź co bądź
to ja cię wywalczyłem,
wypragnąłem i wypożądałem*
to eat and to be eaten** i ze wszech miar po prostu
chcę być istotną częścią
tego przedśmiertnego weseliska, kumasz?
Niemal co noc śni mi się zlepek
przepięknych twarzy moich byłych dziewcząt,
neutralnych twarzy przyjaciół, przyjaciółek
i to już krok od rozmycia się w bajzlu
przewijających się przed-, po- i tutaj/teraz.
Jebie mi z ducha, jebie***,
wszak na początku był odór****, kumasz?

Strasznie cię kocha Pan, kiedy tę kibić osy bujasz.
Ja jestem w porównaniu
tylko malutkie, biedne, uciemiężone monstrum,
no i po mojej stronie jest tylko w sztok pijany księżyc
oraz podobne mu szelmy.

*Tadeusz Konwicki
**Alec Empire
***Zofia Wróbel
****hasło z prospektu reklamującego preparaty do rozkładu zanieczyszczeń organicznych

7.01.2010

2010-01-07T17:36:00.000-08:00

Mieszkałam wtedy z Pufą, to był ten czas mniej więcej, kiedy mnie złapali w takim sklepie na Gwarnej, gdzie teraz jest Sfinx chyba. Parasol miałam, bo nienawidzę deszczu i w sklepie go, rzecz jasna, zwyczajnie zamknęłam, a on sam w sobie był ciężki, więc nie poczułam, że Pufa mi tam wrzuciła po lodzie na drogę, Bambino albo raczej te kostki z wizerunkiem Murzyna, pamiętasz. A zakupy robiłyśmy za jakieś dwie stówy, bo koleś Pufy chciał dobry obiad i dużo alku, wtedy dwie stówy to była fortuna, a sklep też w pizdu drogi, nie wiem czy to nie była Baltona, jakoś tak po 17 lat miałyśmy, to mogła być jeszcze Baltona, nieważne. No i kasjerka pyta po skasowaniu zakupów czy to już wszystko, a potem czy to już wszystko na pewno i jeszcze raz czy na pewno, no więc jej odpowiadam za każdym razem to samo, skąd mogłam wiedzieć, że ta cipa mi lody na drogę wrzuciła do parasolki, kurwa. Ale nieważne, nie o tym w ogóle chciałam ci powiedzieć, musiałam sobie po prostu jakoś to uczasowić. Słuchaj. Tam nas trzepali ostro, przedtem kazali otworzyć parasol i wysypały się te lody, psy ich nie mogły wziąć jako dowód rzeczowy, bo się topiły w oczach. Jak się wkurwili, Pufa w pysk dostała, ja podwójnie, no cóż, bywa, nieważne. Fakt, że to był ten sam dzień, no dzień może nie, ale tydzień, co Pufa na mieście spotkała starego kumpla, sto lat go nie widziała, koleś się zmienił, kasę zaczął ostro trzepać, nie trzaskał parę lat dobre, czasami trawa, jakieś białe, ale maku ni chuja. No dobra, siedzą na chacie, ja skądś akurat wracam, wyruchana w trzy dupy, dosłownie i metaforycznie, no i Pufa mnie prosi żebym wróciła na miasto, bo kumpla sprzed stu lat spotkała i rada go potarmosić, a i kasa z tego będzie, najprawdopodobniej, niebagatelna. Okej, Pufeńka, spierdalam, i poszłam w miasto, a Pufa została z kolesiem na chacie. Mieszkałyśmy wtedy na krzyżówce Taczaka z Kościuszki, w tej kamienicy, w której są teraz knajpy dla studenciaków, naprzeciwko poczta, wtedy bodajże główny oddział w Poznaniu, nieważne. No i została z tym gościem, a jemu się włączyło, że chce przypierdolić. Teraz, zaraz, już. No to Pufa skołowała, dużo czasu jej to nie zajęło, dil działał dwie bramy dalej w którąś ze stron. Wraca, szykuje, podaje sobie, podaje kolesiowi, przedtem, w trakcie i może nawet przez krótką chwilę potem koleś jej opowiada, że on już dawno NIE, że chyba NIE przez trzy lata, że to tak wyjątkowo, bo z nią i przed wyjazdem, bo jutro wraca do Niemiec, do żony i dwójki dzieci. Oczka mu skaczą nieco, podjeżdżają do góry, normalka, ale Pufa sobie przypomina, po co są w tym mieszkaniu, po co mnie wyjebała, że miało być ruchanie i że do tego całkiem opłacalne. Koleś leciutko spłynął, więc bierze jego rękę i sobie zakłada na szyję, zdejmuje bluzkę i chwyta drugą rękę, i kładzie ją sobie na pierś. Obie ręce spływają. I tak po trzykroć, w końcu zniecierpliwiona stwierdza, że nieźle go poskładało, no to mu zrobi herbatę, zajebistą, gorącą i dwie kanapki. I przypomina jej się, że za godzinę, pół, jest umówiona z kumplem na Świerczewie, od chuja drogi z centrum, szczególnie w stanie niemalże niemobilnym. Zostawia go siedzącego na łóżku, przed nim na ławie prowiant, posili się, wydobrzeje. Wychodzi i jedzie na to Świerczewo, coś tam ogarnia pewnie, nieważne, wraca, wchodzi do mieszkania, a ten chuj siedzi, kanapki leżą, nawet nie tknął niewdzięcznik, herbata dawno zimna, a ten w ekstazie, oczy wywrócone i jak go zostawiła, tak tkwi na tym wyrze, skurwiel. A tak się narobiła, herbata, kanapeczki, kiedy to ona takie coś ostatnio? Ale coś jej tu nie gra, mruży oczy - tak, kurwa - jego kolor skóry. Tak na pierwszy rzut oka zbladł po prostu, jednak przyjrzała się dokładniej - zsiniał chłopak, a nawet zzieleniał troszkę. Kurwa, nie rób mi tego, myśli, zaczyna panikować, chwyta jego dłoń - zimna, podnosi rękę - sztywna, kurwa mać, myśli, ja pierdolę, myśli, zauważa siekierę, do drewna niby, bo piec kaflowy, a na węgiel nie stać. Porąbie go, myśli, i zapakuje w worki na śmieci, wyniesie, a jak nie da rady, to poczeka, aż ja wrócę - tak sobie wyobraża najbliższą przyszłość. Ale próbuje siekiery na fotelu - ni chuja, tępa straszliwie, przecież nikt tu w piecu nie palił od paru lat, kurwa, i chuj wie tak naprawdę, o której ona wróci - tak sobie myśli o mnie i rozkłada poszewkę na kołdrę na podłodze. Na szczęście jest z niej kawał baby, rozkłada kolesia na poszwie, otwiera na oścież wszystkie drzwi i ciągnie go po podłodze na klatkę schodową i dalej - tututututu - po schodach, trzy piętra są przed nią, misja jest raczej nieziemska. Zwleka go na półpiętro i naraz słyszy skrzypnięcie drzwi, a zaraz za nim kolejny niepożądany odgłos - sąsiadka z drugiego wystawiła głowę i ryczy: "co to jest, kurwa, młotkarnia? Fabryka żelazek, kurwa? Ciszej, nasienie kurewskie, bo na psy dzwonię!". Trzask drzwi na dole, Pufa bierze kolesia wraz z prześcieradłem i - tututututu - z powrotem do mieszkania i dalej, na kanapę. Potem wiadomo - psiarnia prewencyjna, psiarnia interwencyjna, psiarnia śledcza, psiarnia grożąca, psiarnia pocieszająca, psiarnia karetka i psiarnia straż pożarna, i wszyscy robią taki gnój, że obie siedzimy przytulone, czekając, która pierwsza popuści. Jeden podnosi buteleczkę z Maggi, "nie, to nie to", mówi, potem podnosi kolejno cukiernicę, słoik z herbatą, same najgłupsze rzeczy i mówi w końcu "tu tego raczej nie ma", i widzę błysk w oku Pufy, bo już wie, że koleś dla prokuratury będzie tylko kolejnym heroinistą, który przedawkował NA WŁASNE, KURWA, OSOBISTE ŻYCZENIE, i że ona nie ma z tym nic wspólnego oprócz traumy, kiedy zobaczyła jego zielonkawe zwłoki i pomyślała "o jezu, narkoman u mnie w domu, na dodatek martwy i kumpel na dodatek. Fuj, panie władzo, nie wiem, jak on mógł mi to zrobić!".

6.01.2010

2010-01-07T15:52:00.000-08:00

Rankiem napotkany ptak ze skręconym karkiem w żółtym od moczu śniegu. Naćpana Śmierć dławi się wymiotami, zdycha we własnych fekaliach. Wieczorem lepiej - refleksje niemalże romantyczne. Przypomnienie rozkazu Dylana Thomasa: Zastanów się nad słońcem, którego najtrafniejszym wyobrażeniem jest przestrzelone oko i złamany księżyc*.

- I co tam, babciu?
- Na razie jeszcze nic. A co u ciebie?
- Na razie jeszcze coś.

*Z opowiadania "Kobieta i mysz".

Krzysio (biadolenie)

2009-11-25T13:42:00.000-08:00

Jan Polkowski powiedział: zacząłem znowu pisać
z powodu wewnętrznej wojny.

Być może właśnie dlatego Krzysio już nie pisze.
Czasem coś skrobnie, stoczył
setki wewnętrznych bitew,
dziesiątki z nich wygrywał,
te zakończone porażką
znaczyły wiele więcej,
kiedy był w fazie M (nie, synku, to nie to samo,
co emfaza) - twierdził,
że to go wzmacnia,
czekał więc na te wersy,
które nie przychodziły.
Kiedy był w fazie D
mamrotał sam do siebie,
pod kołdrą - masturbacja
mentalna, wytrysk zawsze
lądował na serwetce, na skrawku papieru,
w uszach znajomych, z których
wyskrobywany bywał wacikiem do uszu
wraz z woskowiną,
a od niej niczym - mówił - NICZYM się nie różnię.

Mezimesti/Broumov, sierpień 2009 czyli miłość do czeskiej prowincji w skandalicznym, fotoskrócie.

2009-09-05T09:21:00.000-07:00

BUDZIKA OCZYWIŚCIE NIE BYŁO

2009-05-11T12:09:00.000-07:00

Jego historie o Afganistanie, garowaniu, kobietach i rycerskości pozostaną więc pewnie w jednym z przypisanych im miejsc ( być może w obojgu) - jego głowie i pomiędzy bajkami.
Szukając go po zatęchłych bramach, zapomnianych przez boga i policję zaułkach, śmierdzących kocimi szczynami i padliną, przypomniałem sobie najpotworniejsze miasto, w jakim przyszło mi mieszkać. Kiedy wypierdalano mnie po kolei z różnych poznańskich liceów, Ciocia-Liceum im. Piotra Skargi w Szamotułach łaskawie mnie przygarnęła.
Miałem w zwyczaju późnym popołudniem wyłazić z bursy, brnąć w kierunku drogi prowadzącej chuj wie dokąd, żeby po przejściu jakichś dwóch kilometrów usiąść w przydrożnej tawernie, zamówić piwo i ssać "Szkołę Czarownic" D. Thomasa, "Kwiaty Zła" czy którąś z opowieści Stasiuka o zadupiach słowiańskich.
Pamiętam, że przez całe 2 kilometry trasy, którą pokonywałem zgodnie z kodeksem - lewym poboczem, cuchnęło rozkładającym się mięsem. Nigdy nie odważyłem się zajrzeć w przydrożne rowy - byłem przekonany, że gniją tam sarny, lisy czy dziki. Ale najbardziej bałem się, że znajdę tam ludzkie truchło obżarte do kości przez bezpańskie psy, z wydziobanymi przez kruki oczami.
"Pozapach" tamtej trasy czułem delikatnie nawet w tawernie, ale przecież książki, które tam pochłaniałem też miały w sobie smród gówna, padliny i śmierci.
A Budzik? Pewnie zachlał. Za parę dni poszukam go znów na Łaziennej, być może za kilka piw sprzeda mi historię o jego sowieckich "współżołnierzach", gwałcących Afganki z rozprutymi sztyletem brzuchami.

CYGAŃSKI KUPIEC Z SYNEM EMIGRUJĄ NA WSCHÓD (SYTUACJA JEDNAK OKAZAŁA SIĘ GORSZA OD ICH PRZYPUSZCZEŃ)

2009-04-07T14:41:00.000-07:00

CYGAŃSKI KUPIEC Z SYNEM EMIGRUJĄ NA WSCHÓD (SYTUACJA JEDNAK OKAZAŁA SIĘ GORSZA OD ICH PRZYPUSZCZEŃ)

Ojciec był, więc on był. Proste - niczym hasło
po zewnętrznej stronie
drzwi rodzinnego sklepu:
ZAPRASZAMY - ZAMKNIĘTE - synojcowska mantra
dwóch śmiertelnie poważnych, skupionych katarynek.

Sajmon! Jedziemy na wschód! Pakuj się synu! W drogę!
Za złodziei nie wzięli,
ani za terrorystów, ani za huliganów,
nawet nie za cyganów.

Jednak nie żyją, ojciec
pewnie się wierci jeszcze,
przy śmierci od upływu krwi
to raczej normalne,
przy dziurze w sercu toczy się to odrobinę szybciej,
więc syn już zdążył obrać pozycję w której będzie/
w której chciał być zabrany.

Lato w Bombaju gorące,
na asfalcie zostaną
dwa odciśnięte, szczere
przedagonalne uśmiechy.

masło w pałacu

2009-02-15T05:45:00.000-08:00

Choć temat odrobinę trąci myszką, myślę, że warto go odświeżyć, chociażby z tego powodu, że nagrań Pałacu Wujka Leszka w sieci po prostu nie ma. Dla niezorientowanych: Dorota Masłowska może i głosu nie ma, natomiast zapał muzyczny i talent tekściarski - jak najbardziej, dawała więc upust swojej muzykalności, a to śpiewając na koncertach z Cool Kids Of Death, a to angażując się (no, może to za dużo powiedziane) we własne projekty muzyczne. Pierwszy z nich - Wściekłość i Wrzask nigdy nie ujrzał światła dziennego. Masło tłumaczy: „Wściekłość i Wrzask” to (...) właściwie sama nazwa zespołu, bo zespół istniał 2 lata temu w dość kontrowersyjny sposób, to znaczy na zasadzie mówienia o nim. To było bardzo fajne, jak w dzieciństwie albo jakimś RPG, bo godzinami ustalaliśmy, jaką muzykę mamy grać i jak podbić świat." Kolejny był właśnie Pałac Wujka Leszka, w ramach którego pani Dorota "wyładowywała swoje artystyczne frustracje kobiety spędzającej wakacje w Warszawie, z dzieckiem u cycka". Potem powstali Fałszerze Recept (sic!), których nagrań jak dotąd nie dane mi było usłyszeć, bardzo możliwe, że po prostu nigdy niczego nie nagrali. Ale wracając do meritum, czyli do Pałacu - dwa utwory "najsłynniejszego" z muzycznych projektów Masowskiej znalazły się na płycie "Radio Lampa. Program Trzeci" dodanej do magazynu "Lampa" (http://muzyka.onet.pl/lampa/1303305,2002,artykul.html). Teraz to już utwory niemalże legendarne, a możliwość nabycia tamtej "Lampy" graniczy z cudem. Innych utworów P.W.L., chłopcy i dziewczęta, raczej nie uświadczycie, cieszcie się więc tym co, macie. A macie:

Pałac Wujka Leszka - Fryzjerka

Pałac Wujka Leszka - Wakacje

Teksty powyższych utworków są nie do przecenienia:) Enjoy.
Cytaty pochodzą z książki - zbioru wywiadów "Głośniej! Rozmowy z pisarkami" Agnieszki Drotkiewicz i Anny Dziewit.

takie rzeczy się dzieją, hoho;)

2009-01-29T20:48:00.000-08:00

Nawet nie wiem, co to za język, nie mam pojęcia, co to za zespół, ale rozpieprzyła mnie ich interpretacja klasyka juz właściwie, czyli "Yesterday is here" Toma Waitsa. Smacznego:)

dada lives in posen czyli antyintertekst po kilku głębszych

2009-01-22T15:09:00.000-08:00

W środę, 21.01. odbył się w Zamku niebanalny meeting z trzema znakomitymi poetami - Edkiem Pasewiczem, Jackiem Gutorowem i Eugeniuszem Tkaczyszynem-Dyckim (wdzięcznie przeprowadzony przez Jerzego Borowczyka i Krzysia Hoffmana). Trzy kompletnie różne osobowości, trzy odrębne wszechświaty literackie. Jak to zwykle bywa na tego typu wieczorkach, po mniej lub bardziej ciekawych wynurzeniach twórców, będących zazwyczaj odpowiedziami na pytania prowadzących oraz deklamacji kilku wierszy z (najczęściej) najnowszych tomików zacnych gości, nadchodzi czas na pytania od publiki. Zazwyczaj zapada wtedy głucha, krępująca (głównie ową publikę) cisza, tym razem jednak padły dwa pytania. Pierwsze - w kontekście niniejszego postu - kompletnie nieistotne, więc pozwolę sobie je pominąć. Drugie, zadane przez pasjonatkę poezji w wieku mniej więcej średnim brzmiało, pi razy oko, tak: "Pomijając dzielące Panów stylistyki, zainteresowania estetyczne i, ogólnie rzecz biorąc, totalną odmienność Pańskich poetyk, czy byłoby kiedykolwiek możliwe połączenie artystycznych sił i stworzenie przez Panów wspólnego dzieła? (sic!)". Wśród publiki uśmiechy politowania, twórcy raczej skonsternowani, chwila namysłu i jednogłośne: "nie, jest to technicznie niemożliwe". Rzeczywistość to jednak często zbiór psikusów, tak więc na afterze w Edkowym Hallo Cafe, dadaistyczna zaróweczka zaświeciła nad głowami obecnych, czego wynikiem niespodziewanie składny antyhipertekst dadaistyczny napisany "na przemian" przez Pasewicza, Gutorowa i Tkaczyszyna-Dyckiego. Duch dada objawił się w bardzo prostym zabiegu-zabawie - wiersz rozpoczął Edek, po czym zagiął kartkę, kolejny autor (Gutorow) nie widział więc wersu Edka, dopisał własny wers, zagiął kartkę i podał Eugeniuszowi. I tak w kółko przez kilka kolejek. Rezultat przeszedł moje najśmielsze oczekiwania:

Jesteś za młoda, by oceniać rzeczywistość (E.P.)
Kursywa bytu, ciemne sady! (J.G)
Jesień już, Panie, a ja nie mam natchnienia (E.T.-D.)
Więc piszę od lewej do prawej
Smutny jak księżyc, który łapie kot (E.P.)
I tak dalej
W ten sam chory deseń (J.G.)
Daleko stąd zostawiłem swoje dawne
I niedawne ciało, ale nie mam do nikogo pretensji (E.T.-D.)
I nie ma wytrychu, którym można by otworzyć
Automatyczne drzwi (E.P.)
We wnętrzu! We wnętrzu! (J.G.)
Bo natchnienie, panowie jest co najmniej
Zjawiskiem zajefajnie chujowym (E.T.-D.)

Poznań, Hallo Cafe, 21.01.2009 r.

dada lives in hallo cafe, panie, panowie i hermafrodyci. Mniam:)
Powyższy tekst nie był oczywiście autoryzowany przez panów Edka/Jacka/Eugeniusza, tak że jeżeli któryś z autorów poprosi o usunięcie powyższego tekstu, życzenie to, rzecz jasna, zostanie spełnione.
A tak na marginesie, wieczór smaczny jak dojrzałe renklody:)

coś ciut za dużo tekstów się powklejało, więc dla wzrokowców kilka zdjęć, panie, panowie, hermafrodyci:*

2009-01-15T15:18:00.001-08:00

komentarze w linkach

monolog małżonka

2009-01-15T14:49:00.000-08:00

A teraz nadaj swojej twarzy wyraz zrozumienia
i kiwaj głową - w górę i w dół,
powolutku.

To ty w przypływie złości wrzuciłaś do studni
swojego kota. Przyznasz - furiatka z ciebie.
Sąsiedzi, znajomi, a nawet rodzice
nie mają już złudzeń. Ja też nie. To ty
żałośnie rozdygotanymi dłońmi
podpaliłaś sukienkę.
Ta idiotyczna bazgranina na lustrach i oknach -
topię się, duszę - fioletową szminką.
Kto używa fioletowej szminki?! Psychiczne i kurwy!
W tej pierwszej kategorii jesteś w światowej czołówce,
co do drugiej - nie wiem, pewnie dość daleko,
pierdolisz się nerwowo, trzęsiesz jak osika
i wciąż: boli i boli. Kiepściuchna z ciebie kurwa.
P a t r z n a m n i e! Gdybyś widziała teraz swoje oczy -
żałosne szaleństwo, idiotyczny strach.
Przypomnieć ci? - potłukłaś swoje lalki
porcelanowe, zbierane latami. I ty wywiozłaś Reksa
do lasu. P a t r z n a m n i e! Jestem instrumentem,
narzędziem w twoich dłoniach
połączonych z mózgiem, twoim chorym mózgiem.

I ty złamałaś sobie rękę i dwa żebra!
Na policzku masz odcisk swojej własnej dłoni!

a słoneczko przez szyby tak ślicznie napierdala

2009-01-14T14:14:00.000-08:00

Wie pani, generalnie nie ustępuję kobietom młodszym niż, na oko, hm, siedemdziesięcioletnim. Chyba że stojąc nade mną: kaszlą, charczą, śmierdzą, ocierają się, trącają torebką (o tak! - przede wszystkim wymownie trącają torebką) i robią te wszystkie rzeczy, po których nawet Yeti by spasował. Więc proszę bardzo - pani siada. Nie! - pani się rozłoży, pani się wtopi w krzesło, pani się z nim sklei. Ja pani wstanę, zejdę, nie doczytam rozdziału arcyciekawej książki, podepczę jakąś pani rówieśniczkę, już chuj z tym kacem, który mnie niechybnie podczas wstawania walnie przez łeb młotem. Tak że niech pani siada. Poduszeczkę pod zadek? Nie? Jest wygodnie? Świetnie. Proszę bardzo. Nie podziękuje pani? Nie usłyszałem dziękuję! N I E U S Ł Y S Z A Ł E M D Z I Ę K U J Ę !

RANEK, DĘBIECKA PĘTLA, 10 STOPNI MROZU (4 RZUTY OKIEM)

2009-01-14T13:50:00.000-08:00

Ranek, dębiecka pętla, 10 stopni mrozu.
Po prawej - wielki plakat "90 lat Ruchu".
O wiele za mało, by wzruszyć to miasto,
tak by zadrżało, pękło, powstała szczelina,
a ze szczeliny coś wyszło i wessało wszystko.
Po lewej jak co dzień siedzi, pije, kaszle
potwornie stary, potwornie bezdomny, potwornie ludzki, potwornie zwierzęcy
powiedzmy - Henryk. Założyłem się z zimą, że jej nie przeżyje,
lecz jest wytrwały, uparty i całkiem możliwe,
że nie uśmiechnę się wiosną na myśl o wygranym zakładzie.
Naprzeciw zakład szewski, szewc przeklina zepsutą
tym razem farelkę, więc klnie szybciej, soczyściej -
próbuje się ogrzać.
Za plecami słyszę nieśmiałą propozycję
kupna "Strażnicy". Świadek Jehowy
w takie poranki pewnie czuje się bliżej
wyczekiwanego końca.
Nadjeżdża autobus. Wsiadam. Henryk podnosi się, skrzypiąc
i skrzypiąc wsiada za mną, zajmuje miejsce. Cuchnie
piwem i śmiercią. Wysiada. Zapach pozostaje
aż do końca trasy. Orientuję się wtedy,
że to jest mój zapach.

kosmetyka - Ola Zbierska. Dzięki:)

Hiperkondensacja Edka Pasewicza:

wzruszyć kości tego miasta
tak by zadrżało, pękło
i powstała szczelina
założyłem się z zimą że jej nie przeżyję
wsiadam
cuchnie piwem i śmiercią
zapach pozostaje aż do końca trasy
orientuję się wtedy że to jest mój zapach

:)

Santa stole your children

2008-12-25T11:22:00.000-08:00

Pozdrawiając wszystkich chrześcijan i pamiętając, że jest ich/Was bardzo dużo (a z tak liczną i opiniotwórczą grupą społeczną należy się liczyć :p) specjalnie dla nich, dla Was, kochani innowiercy, kolęda! A jakże! No ba! Święta są, to i kolędę dostaniecie. Buziaki.

http://rapidshare.com/files/176733317/Kurwastyle_Project_-_Santa_Stole_Your_Children.mp3.html

marta eloy cichocka vs. einsturzende neubauten

2008-12-25T09:19:00.000-08:00

marta eloy cichocka

w dobrej wierze
requiem dla mojego ego

...nie ma żadnego wyjścia, mieszkamy w zamkniętym pokoju
i malujemy świat i wszechświat na jego ścianach...
(jose saramago)

niech to zostanie między nami ale chyba już ci nie wierzę
przeważnie wierzymy nie rozumiejąc - gdy zrozumiemy
tracimy wiarę - a im lepiej cię rozumiem tym bardziej mam
dosyć pachnących półprawd którymi mydlisz sobie oczy

i już nie wierzę w to że uda ci się zadbać o naszą przyszłość
zresztą im więcej człowiek ma tym więcej może stracić
nawet nie ma sensu chować niczego na czarną godzinę
czarna godzina jest właśnie wtedy kiedy tracisz wszystko

i niech to będzie naszą słodką tajemnicą ale niewiele do ciebie
czuję i nie uwierzę że nowe uczucie może być tu jakimś wyjściem
bo nie ma żadnego wyjścia mieszkamy w zamkniętym pokoju
i malujemy świat i wszechświat na jego ścianach - jak pisał

pewien portugalczyk - dlatego nie wierzę w plany ani obietnice
przyszłych planów pięknych podróży poczytnych publikacji
i nie sądzę że można tak łatwo się zmienić a muchy z nosa wyfruną
na skutek skomplikowanych rytuałów oddechowych z nepalu

i wiesz niech to pozostanie między nami ale w sumie nie chcę
mieć z tobą do czynienia więcej niż to naprawdę konieczne
może będzie lepiej jeśli jutro nasze pociągi się rozjadą
ja pójdę swoją drogą - ty mądralo zostaniesz w swoim lustrze

einsturzende neubauten
sabrina

sny wigilnej nocy

2008-12-24T01:24:00.000-08:00

To są najgorsze sny
gdy przewijają się wszyscy
żywy i martwi znajomi,
rodzina, przyjaciele,
podobnie powyginani
życiem albo śmiercią
i w gruncie rzeczy nie różnią się niczym.
Wszystkie cechy śmierci i wszystkie cechy życia
są karykaturalnie wyolbrzymione
i w gruncie rzeczy są to obrzydliwie podobne hiperbole.
Korowód mniej lub bardziej znajomych twarzy.
A w każdej widać wszystkie etapy ewolucji.
Niektóre ledwo poznaję - po rysie
na moim mózgu, sercu.
Wymachują i grożą, uśmiechają się, usta
zwijają do pocałunku,
dziwią się albo śmieją
do rozpuku.
Najgorsi są stojący
w absolutnym bezruchu, z bezmimiczną twarzą
z olbrzymim wytrzeszczem.
Budzę się od tych oczu, od tego wpatrywania
i piszę takie bzdury
i myślę że z pewnością
to puste miejsce przy wigilijnym stole
będzie czekało
na zmarłą matkę,
dwa zakopane psy
i wyskrobany płód ciotki.

MEZALIANS (Kitsch 2008. I mój maleńki wkład w ów nieszufladziany końkurs)

2008-12-19T14:58:00.000-08:00

Mezalians (kitsch)

Zetknęły się istoty, rozstania i powroty
dzień w dzień uskuteczniały mimo trwóg.
On pijak i narkoman, a ona ulubiona
salonów - to był za wysoki próg.

Mezalians to przebrzydły! Pararomans ohydny!
W zarodku wnet musicie zdusić go!
- radziły koleżanki przygładzając falbanki
od sukien swych - ten związek to jest zło!

Wnet się zdenerwowała. Wynoście się! - krzyczała -
to miłość jest i wara od niej wam!
One z głów włosy rwały, bo jej nie poznawały.
Jakich zwyczajów uczy ją ten cham?

Jestem cuchnącym kałem, Ty jesteś ideałem
Ty jesteś bóstwo, a ja zwykły kiep -
tak mówił do niej z płaczem, bo przeczuwał, że raczej
dobrze historia ta nie skończy się.

Jam brudny jest pisuar, tyś - wykwintny wiktuał,
jam starej mortadeli wstrętny kęs.
W moich oczach szaleństwo, w twoich błogosławieństwo
i czystość wprost wypływa spod Twych rzęs.

I zrozumiawszy przeto, że miłość ta - to nie to,
co dane im przeżywać w blasku gwiazd -
zarżnęli się wzajemnie, tnąc gardła swe nikczemnie,
ostatni tej miłości łapiąc haust.

http://www.nieszuflada.pl/klasa.asp?idklasy=124559&idautora=107&rodzaj=2

Fokusmok zaskakuje... miernotą

2008-12-09T13:20:00.000-08:00

Polski hip-hop to w 90% tandeta, dla której nie warto tracić czasu i nerwów. Ohydne prostactwo spod znaku Hemp Gru czy Slums Attack posiada znikomą alternatywę. "Muzyka" robiona przez kretynów dla kretynów. Jednakże, jak w każdym gatunku (no, może oprócz death metalu i śp.disco polo) zdarzały się i zdarzają cymesiki - płyty i utwory znakomite, inteligentne, bezpretensjonalne. Nie ma co się babrać w zalewie tandety, ale hip-hop made in Pl nie tylko tandetą stoi, nie zawsze śmierdzi łajnem. Owo 10% to dopracowane, świetne, niekiedy genialne projekty: FISZ i EMADE, Łona, L.U.C., Projektor, O.S.T.R., AFROKOLEKTYW, mój ukochany Śliwka i jego EGO oraz Pijani Powietrzem to ewenementy ,na raczej prostackiej scenie polskiego hh. Celowo w tej wyliczance pominąłem 2 fundamenty polskiego hh, bez których inteligentny hh mógłby nad Wisłą utonąć jedynie w kompletnej niszy. Chciałem podwyższyć napięcie, choć przyznaję, że to raczej tani chwycik:) Chodzi oczywiście o Kaliber44 i Paktofonikę czyli prekursorów hh w Polsce. Ten nudnawy, przydługawy wstęp nie służył właściwie niczemu konkretnemu, także z góry przepraszam za rozwlekłość:) W kilku zdaniach dokończę tę historię. Otóż doczekałem się płyty wypatrując ją przez, bez mała, roczek, od kiedy tylko usłyszałem o niżej recenzowanym projekcie. Projekcie nie byle kmiotka, ale jednego z trzech filarów Paktofoniki, a po śmierci Magika - drugiego filara (pierwszego?) Pokahontaz. Sromotne zawiedzenie uderzyło mnie w sam splot słoneczny, albo jeszcze boleśniej. No dobra, przesadzam. Ale zrobiło mi się niedobrze. Fokus robi taką kiszkę? To wciąż ten Fokus? Zaczęło się od nieprzyswojenia kiepskich beatów Fokusa (szkoda, że nie dał płytki do masteringu Rahimowi). Fokusmok pragnął żeby jego podkłady brzmiały jak "III" Cypress Hill. Wolne żarty. Brzmią jakby nastolatek uczył się fruity loopsa. Potem teksty, niekiedy po prostu durne, choć flow ciągle może zachwycać. Co do treści - nie za wiele jej znajdziecie na tym krążku, a jeśli już to w większości przechwałki lub śmiertelnie poważne "miejskie opowieści". Zero dystansu do siebie. Zero humoru. Na domiar złego odrzucająca, kiczowata okładka, chyba najobrzydliwsza okładka polskiej płyty hh (powyżej). Na płycie znajdziemy kilka perełek (duet z O.S.T.R., ze Śliwką), ogólnie jednak od Fokusa spodziewałem się o wiele więcej:/ Zresztą check it, link w komentarzach.

Taisha - gangsta queen

2008-12-08T14:51:00.000-08:00

Jakże się myliliście, sądząc, że polskim półswiatkiem rządzą jeno mężczyźni. Jednym z najpotężniejszych i nie do uchwycenia (dlatego pani boss może sobie pozwolić na krótką sesyjkę) gangów działających na terenie całej Europy środkowo-wschodniej rządzi kobieta. Królowa cygańskiej mafii narkotykowej - Taisha ("ta, która nawiedza"). Jej skromna sesyjka u góry.

PTASIA GRAFIKA

2008-12-08T12:20:00.000-08:00

Na przezroczystym, poliestrowym zadaszeniu wiaty sklepu ogrodniczego, ze sroczego, wróblego i gołębiego guano, utworzyła się całkiem gruba, bura powłoka. Stada szalonych ptaków ślizgają się po tej fekalnej tafli, rysując ostrymi zakończeniami nóżek fantazyjne kształty, których nie powstydziłby się najznakomitszy grafik-abstrakcjonista. Po zadaszeniu spacerują więc teraz przestrzelone słońcem gruszkolwy, drzewokameroróże czy karmnikotelefony. Ptaki pracują ciężko, z krótkimi przerwami na posiłki, które nie tylko zaopatrują je w niezbędne składniki odżywcze, ale, co najważniejsze, dostarczają tworzywa do ich żmudnej twórczości. Właściciele skepu dostarczają im najlepszej jakości ziaren i suszonych owoców, są bowiem przekonani (całkowicie podstawnie), iż wspaniałe ptasie grafiki zapewnią im dożywotnie bogactwo.

GNÓJ

2008-12-08T11:49:00.000-08:00

Gnój

Rynek. Z rogu podglądam.
Więcej jest kobiet w ciąży czy w żałobie?

Widzę, jak inne roboty szukają kręgosłupów
we własnych przewodach
i sam się na tym łapię.
Niesmak. Na mojej ścianie
karaluch zakochany w grzybie.
Z niezdatnego miejsca w miejsce niezdatne
przerzucam gnój.

Syzyf był żukiem gnojarkiem.
Ja jestem larwą gnojkiem.

Po przerzuceniu gnoju
baranieję i nagle
wyrastają mi rogi
kręte jak korytarze kretów;
A moje ja ma w tych jamach zator.

Muszę wyjechać.
Na dzień, na tydzień.
Do wewnątrz.

grzyby na zapleczu ogrodniczego (załącznik do poprzedniego posta)

2008-11-20T10:57:00.001-08:00

ogrodniczy

2008-11-19T12:41:00.000-08:00

Sklep ogrodniczy to prywatny park. Jestem tu stróżem. Sklep ogrodniczy to ekosystem. Na tyłach szaleją sroki i wróble, spacerują lisy, koty i gołębie. Wyrastają grzyby, dzikie konopie i pomidory. Jestem częścią tego ekosystemu. Sklep ogrodniczy to przychodnia florystyczna. Opiekunowie pacjentów siadają na krześle po drugiej stronie biurka i opowiadają o problemach zdrowotnych swoich podopiecznych. Wyjmują zaatakowane grzybem listki, gałązki opatulone mikropajęczynkami przędziorków. Jestem cierpliwym, uprzejmym doradcą, farmaceutą, lekarzem. Uśmiechnięci, wzbogaceni o ziarnko ezoterycznej wiedzy opiekunowie wychodzą, dzierżąc w dłoni odpowiedni specyfik, który uratuje życie ich ślicznym paprociom, świerkom, różanecznikom i azaliom. I dziękują. Szczerze. Sklep ogrodniczy to reality show. Wielki Brat obserwuje każdą jego część za pomocą komputera podłączonego do systemu malutkich kamer przemysłowych. Jednak zaszczytne miejsce gospodarza pokoju zwierzeń przypadło mnie. Wysłuchuję więc narzekań obolałych staruszek, historii sfrustrowanych mężczyzn w kryzysie wieku średniego, zwierzeń ekspedientek z okolicznych sklepików i opowieści 13-letniej Weroniki z sąsiedztwa, odwiedzającej mnie systematycznie, której ojciec hoduje lamy, strusie, pawie i wielbłąda. Sklep ogrodniczy to las. Silva rerum. W symbiozie żyją tu kiczowate flakony cmentarne i firmowe pompy elektryczne, smukłe i lśniące sekatory i tandetne opryskiwacze, nasiona pospolitych roślin i środki chwastobójcze, mogące unicestwić owe rośliny w ciągu doby. Pośród ogromnej ilości produktów odnajduję dziwaczne pułapki na krety, odstraszacze ultradźwiękami, zabawne nazwy, jak kardiospermum (sperma prosto z serducha!) czy miotłograbie. Sklep ogrodniczy to przytulna samotnia, gdy nieraz przez godzinę albo dwie nie pojawia się klient. Sklep ogrodniczy to czytelnia, słuchalnia i punkt obserwacyjny, z którego dane jest mi podpatrywać gigantyczną paletę różnorodnych, dziwacznych zachowań homo sapiens sapiens.

2008-11-17T12:40:00.000-08:00

Nie przepadam za początkami i końcami. Wolę jakieś w pół drogi, jakieś pomiędzy. Dajmy na to, kiedy zaczyna się utwór muzyczny, to najczęściej dopiero się rozkręca, żeby najsmaczniej zabrzmieć gdzieś w środku, a koniec to już beznadzieja - po prostu bezczelny szlus. Początki i końcówki rogalików z nadzieniem nie są tak smaczne jak ich środki, czarne końcówki bananów wyrzucamy, bo są twarde i gorzkie i wmawiano nam, że rakotwórcze. Jedyne co może nas spotkać ciekawego w kontakcie z drugą osobą wydarza się, rzecz jasna, między "dzień dobry" a "do widzenia". Jak większość rzeczy kieruję się więc do środka, post początkowy udostępniając anonimowym przedstawicielom naszego dziwnego gatunku. Najbardziej polubiłem aktorkę grą swą opiewającą piękno naszych najwyższych gór, czyli "aktorkę tatralną". No i te "rzyczy ręcznie robione".Czas się pośmiać troszkę cudzym kosztem, choć przyznam, że niektóre fragmenty bardziej przerażają, niż śmieszą.

"Mam 20 lat, mowi sie do mnie Nika albo Tygrysek, no i jestem studentka... pedagogiki niestety. Juz dwa razy nie dostalam sie na psychologie. No i trudno :/ Stan cywilny: panna. Znak zodiaku: waga. Cos jeszcze? Nezczyzni w moim zyciu to interesujacy i dlugi rozdzial mam nadzieje ze niedlugo sie zakonczy szczesliwie.No i jestem aktorka tatralna. Tyle chyba wystarczy na poczatek? Od nastepnego razu bede pisac wiecej. Buzka"
(http://miejsceniki.blox.pl/html)

"Bo chciałam być kimś a nie potrafiłam tego dokonać

Bo czułam się zerem.

Bo sobie ubzdurałam i uwierzyłam.

Bo to trwa już trzy lata.

rozdwojenie, rozdarcie.

a więc autodestrukcja do końca"
(http://an.blox.pl/html)

"Mam na imię Sylwia. Z natury jestem estetką, uwielbiam rzyczy ręcznie robione. Cenię pomysłowość i kreatywność u innych ludzi. Sama próbuję coś "czarować": haftuję (haft xxx) i kartkuję (nieśmiale). Zachęcam i zapraszam do oglądania i czytania mojego bloga. :)))"
(http://xxxinspiracjexxx.blox.pl/html)

"Wszystko ma swój początek, a jak to w życiu bywa ma również i koniec...

Na początku było Słowo
A Słowo było w Bogu
I Bogiem było Słowo...

Po długich bojach spędzonych w dziale "ustawienia" również i ja rozpoczynam pisanie bloga...
Już na początku pragnę podziękować tym, którzy tego bloga odwiedzą."
(http://tazii.blog.onet.pl/)

"Dodao sie to qrna,czy niet??? a jeśli tiak tio wszystkich informuje, że ten bloguś należy do Malfiny i Gosiaczka z Yelonek:]"
(http://ziomalki-yelonky.blogi.pl/)

"Witam na wspólnym blogu Pana i suki.
Witam wszystkich, którzy odwiedzają naszego bloga!

Założyliśmy go po to by dzielić się z Wami naszymi myślami, przeżyciami itp.

Założenie bloga był to mój pomysł, ale Pan go zaakceptował i podzielił mój entuzjazm.

Razem wymyśliliśmy nazwę strony i razem będziemy tutaj pisać o uległości, uczuciach, dominacji, posłuszeństwie i wychowaniu dobrej suni.

MY - uległa suka i Pan.

Uległość jest tym co lubimy oboje najbardziej... On lubi w tym to, że jestem posłuszna każdemu Jego słowu, ja to, że mogę Mu służyć, być naczyniem na Jego spermę i dawać mu to czego sobie życzy. Bywam nieposłuszna i próbuję się stawiać, ale On doskonale potrafi mnie ukrócić i doprowadzić do pionu.

Jest kimś bez kogo już teraz nie umiem funkcjonować..."
(http://naszswiatfantazji.blog.onet.pl/)

"Hej kochani!!!Jestem Ania i mam 13 lat.Niedługo skończę podstawówki pójdę do nowej szkoły(NARESZCIE)!!! JESTEM OGROMNĄ FANKĄ US5 ORAZ AVRIL LAVIGNE :):)
Bardzo lubię chodzić do kina....... w szczególności z kimś kto mnie tam po pierwsze sam zaprosi...po drugie zapłaci za bilety i najlepiej żeby była to osoba płci przeciwnej(...)
MARZENIA.......kocham marzyć......a kto tego nie kocha ???"
(http://anulka-sweet-dreams.blog.onet.pl/)

"Cześć teraz właśnie załorzyłem tego bloga i myśle rze jest tu o wiele trudniej nirz w tenbicie ale powoli trzeba czegoś sprubować papa"
(http://ziomek-10.blogi.pl/)

"Zdycham"
(http://zimna-suka.blog.pl/)